ลังที่แข็งแรงของมันเกิดเป็นรอยแผลตื้นๆ หนึ่งเส้นจนลามมาถึงด้านหน้าเย่ฮวาไม่ได้รอช้า ดาบในมือเกิดแสงสว่างจางๆ ขาทั้งสองข้างย่อลงเล็กน้อย สกิลดาบยวี่เจี้ยนเจ็ดวิถีถูกปล่อยออกไป!วินาทีต่อมา ร่างของเขาปรากฏขึ้นอีกครั้งบริเวณด้านหลังของรูปปั้นหินยักษ์พงไพร นอกจากนี้ค่าดาเมจระดับสูงก็ดึงค่าความเกลียดชังทั้งหมดของมันกลับคืนมาอีกครั้ง!มังกรวิญญาณวายุม่วงพ่นพลังอันแข็งแกร่งออกมาเม่ยเอ๋อร์ก็ใช้หอกยาวโจมตีใส่รูปปั้นหินยักษ์อย่างไม่หยุดตอนที่ค่าพลังชีวิตของมันลดลงเหลือ 60% ในที่สุดสกิลที่สองก็ถูกเปิดใช้งานรูปปั้นหินยักษ์พงไพรกำหมัดแน่น ร่างกายของมันปรากฏหนามจำนวนนับไม่ถ้วน ในเวลาเดียวกันแสงจางๆหนึ่งสายก็ปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย เย่ฮวาที่ยืนอยู่ข้างๆ มันรู้สึกได้ว่าพลังบนร่างกายของมันพุ่งโจมตีมาที่เขา!“50,244”“53,685”“51,623”……หนามแสงปกคลุมรอบร่างกายของมันและสร้างความเสียหายอย่างต่อเนื่องให้กับเป้าหมาย มู่จื่อหานสั่งให้มังกรวิญญาณวายุม่วงถอยออกไป ส่วนเม่ยเอ๋อร์ใช้สกิลฟื้นฟูตัวเอง หากไม่ถูกมันโจมตีเข้าใส่ก็มั่นใจได้ว่าจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเย่ฮวาสาวเท้าไปด้านหน้า สกิลสะบั้นมังกรตระหง่านถูกเรียกใช้งาน คมดาบฟาดเข้าใส่ขาอ่อนของรูปปั้นหินยักษ์พงไพร แต่เนื่องจากร่างกายของมันมีขนาดใหญ่จึงไม่สามารถทำให้มันกระเด็นลอยออกไปตามแรงโจมตีได้ แต่ความเสียหายของสกิลยังคงอยู่ จากนั้นสกิลชาร์จแสงอสนีบาตถูกส่งตามไปติดๆ“
