งเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ต่อให้ทะเลเหือดแห้ง ข้าก็จะรอวันที่เจ้ากลับมา”แสงยามเช้าส่องกระทบผิวน้าจนเกิดประกายระยิบระยับ เย่ฮวาบิดตัวและสูดรับอากาศยามเช้าที่แสนปลอดโปร่งเข้าเต็มปอดเขามองทิวทัศน์ที่อยู่ห่างออกไปขณะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะได้รับประสบการณ์เช่นนี้ภายในเกม แต่งงานมีภรรยาเป็นของตัวเอง ถ้าหากนี่ไม่ใช่เกมและเขาไม่ได้เจอกับเสี่ยวหานเขาอาจจะพึงพอใจกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นไปแล้วหลังจากออกกำลังกายยามเช้าเสร็จ เขาจึงวิ่งกลับวิลล่า คงเป็นเพราะอดหลับอดนอนตลอดคืนจึงทำให้เขาแอบรู้สึกเพลียเล็กน้อย หลังจากอาบน้าด้วยน้าเย็นแล้วเขาจึงกลับมาสดชื่นอีกครั้งหนึ่งตอนที่เดินมาถึงห้องอาหารก็พบว่าเยว่เอ๋อร์มาถึงก่อนเขา เธอสวมใส่ด้วยชุดนอนผ้าไหมซาตินสีชมพู เธอยกมือขึ้นมาขยี้ตาด้วยท่าทางงัวเงีย ผมของเธอถูกปล่อยยาวจนดูกระเซอะกระเซิงเล็กน้อย เมื่อเห็นเย่ฮวาเดินออกมาจากห้อง เธอจึงยิ้มด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู “อรุณสวัสดิ์จ้าพี่เย่ฮวา~”“อรุณสวัสดิ์~” เขายิ้มตอบและนั่งลงบนเก้าอี้ เพียงไม่นานมู่จื่อหานก็เดินลงมาจากห้องของเธอ หากเทียบกับเยว่เอ๋อร์แล้ว มู่จื่อหานดูสง่ากว่าเธอเล็กน้อย เธอสวมใส่ด้วยชุดนอนกางเกงสีม่วงอ่อน ผมถูกมัดเป็นหางม้าง่ายๆแต่ดวงหน้าของเธอกลับดูงดงามจนแทบถูกร่าลือไปทั่วทั้งเมืองหลังจากทักทายยามเช้าและนั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว เย่ฮวาเริ่มลงมือรับประทานอาหารมื้อเช้าที่ล
