ตัว เธอรีบพูด “ไม่เป็นไร มันก็แค่การประลองเท่านั้นเรื่องบาดเจ็บคงหลีกเลี่ยงไม่ได้”“ขอบคุณท่านเสว่หลิน! ขอบคุณท่านเสว่หลิน!”หลังจากทุกอย่างสิ้นสุดลง ในที่สุดสายตาของเขาก็หันกลับไปมองเสอเสวียนอี “นับจากวันนี้เป็นต้นไป ห้ามไม่ให้ตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ดรังแกตระกูลมาวอีก หากมีใครกล้าลองดีและเป็นศัตรูกับตระกูลมาว ตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ดจะต้องออกมาช่วยเหลืออย่างเป็นธรรม อีกไม่เกินสามปีฉันจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง หากฉันกลับมาพบว่าตระกูลมาวเจอกับความยากลำบากระหว่างที่ฉันไม่อยู่ พวกนายอย่าหวังว่าจะสงบสุข!”พูดจบเขาก็ดึงเสว่หลินกลับไปที่ตระกูลมาวทันที เมื่อมาส่งเธอถึงหน้าประตูจวนและกำลังจะหมุนตัวจากไป จู่ๆเสว่หลินก็ตะโกนเรียกเขา “เย่ฮวา……”เย่ฮวาหันมามองเธอ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเพียงแต่รู้สึกว่าเธอคือเป็นคนดีเขาจึงช่วยเหลือเธอและออกหน้าแทนตระกูลมาวก็เท่านั้น แต่ตำแหน่งสามีและภรรยาของพวกเขายังคงอยู่ จากนิสัยของเขา หากไม่รับผิดชอบก็คงไม่ได้เขาพูดด้วยน้าเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องห่วง ฉันจะหาเวลากลับมาที่นี่ เธอไม่ต้องยึดติดกับความสัมพันธ์ระหว่างเรา ถ้าเจอใครที่ใช่ก็แต่งงานกับเขาเถอะ”พูดจบเขาก็ส่งเสียงเบาๆ มังกรยักษ์เพลิงแกร่งกระพือปีกขึ้นลงและทะยานขึ้นสู่ท้องนภาอันกว้างใหญ่……บริเวณหน้าประตูจวนตระกูลมาว เสว่หลินยืนร้องไห้น้าตาอาบสองแก้ม เธอพึมพำ “ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ข้าเป็นของเจ้า แม้จะลาโลกใบนี้ไปข้าก็จะเป็นขอ
