เหิมเกริมจนไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเย่ฮวาไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้น เสอลี่หยางก็ไม่ได้สนใจกับการใช้อาวุธของเย่ฮวา เพราะเขามั่นใจว่าต่อให้ใช้หมัดเปล่าก็สามารถเอาชนะเย่ฮวาได้อยู่ดีเย่ฮวาพุ่งตัวไปด้านหน้า ดาบยาวในมือถูกง้างขึ้นพร้อมกับปราณกระบี่ที่ซ่อนอยู่ เสอลี่หยางเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างเพื่อเลี่ยงการโจมตี เท้าขวาของเขาก้าวไปด้านหน้าและย่อตัวลง จากนั้นในหมัดกระแทกเข้ากลางอกเย่ฮวาเสอลี่หยางมีร่างท่าที่ว่องไว ไม่แปลกใจที่ถูกเรียกว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ของเมืองสวรรค์ลึกลับแห่งนี้ กระบวนท่าที่ถูกใช้งานเป็นไปอย่างเฉียบคม และมีความเจ้าเล่ห์ไม่น้อยเย่ฮวาเอนตัวไปด้านหลังเพื่อหลบการโจมตี เขาพลิกตัวและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว เสอลี่หยางรีบใช้โอกาสนี้ก้าวเท้ามาด้านหน้าเพื่อโจมตีอีกครั้งเย่ฮวาเพิ่งจะยืนได้อย่างมั่นคง เขายกดาบขึ้นมาขวางและสไลด์เท้าเพื่อหลบการโจมตีตอนที่หมัดของเสอลี่หยางกำลังจะปะทะเข้ากับแขนของเย่ฮวา เขารีบยกดาบขึ้นมาจ่อที่กลางลำคอของอีกฝ่ายขณะขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมครุ่นคิด ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?“เคล้ง!”เขารู้สึกได้ถึงความชาเล็กน้อยบริเวณฝ่ามือ ร่างของเขาถอยผงะออกมา จู่ๆ ดาบกระดูกของอีกฝ่ายก็ถูกดึงออกมาใช้งานเพื่อต้านการโจมตีของเขาเสอลี่หยางชี้ปลายดาบกระดูกออกมาอย่างรวดเร็วเย่ฮวาสีหน้าเคร่งขรึม แต่ภายในใจกลับแอบยิ้มเยาะการต่อสู้กระจอกๆ แบบนี้ทำให้เขาต้องแสร้งเล่นละครตบตาคน แต่แท้จริงแล้วแทบไม่มี
