ไม่ต้องสงสัย การโจมตีด้วยสกิลสังหารหมู่ของลัวหนิงทำให้ผู้เล่นถูกฆ่าตายไปถึงหลักร้อยคน สำหรับลัวเชวแล้ว บางทีสกิลของเขาอาจจะไม่ต้องสนใจเรื่องความเสียหายแล้วควรจะหันไปสนใจระยะรัศมีการโจมตีของมันมากกว่าว่ากว้างขนาดไหน ยิ่งกินพื้นที่กว้างพวกเขาก็มีโอกาสที่จะถูกฆ่าตายมากยิ่งขึ้นตอนที่พวกเขากำลังต่อสู้กันอย่างยากลำบาก ห่างออกไปบริเวณม่านแสงเกิดเสียง “ตึง!” ดังขึ้น เย่ฮวาหันกลับไปมองก็พบว่าด้านนอกสุสานปรากฎร่างของท่านโห่วยืนตระหง่านอยู่ เขากำลังปล่อยพลังงานบางอย่างเข้าใส่ม่านแสงที่ปิดกั้นพวกเขาไว้ฉากตรงหน้าทำให้เย่ฮวารู้สึกรักท่านโห่วขึ้นมาจับใจแม้ว่าอีกฝ่ายจะเย็นชาและดูเย่อหยิ่ง อีกทั้งยังทำท่าราวกับไม่แยแสเขา แต่ตอนที่เขาเจอกับอันตราย อีกฝ่ายก็ปรากฏตัวออกมาได้ทันเวลาพอดี“ตึง!”ท่านโห่วใช้กรงเล็บที่แหลมคมตะปบเข้าใส่ม่านแสงที่อยู่ตรงหน้า วินาทีต่อมาม่านแสงที่ปกคลุมสถานที่แห่งนี้ก็พังทลายลง เสาหินที่อยู่รอบๆ แตกกระจุยกระจายเป็นเสี่ยงๆ ร่างใหญ่โตของท่านโห่วขยายใหญ่ขึ้น ไม่เพียงแต่รูปร่างภายนอกที่ดูใหญ่ขึ้น แม้แต่จิตวิญญาณของเขาก็ดูมีพลังและสร้างแรงกดดันได้มากขึ้นเช่นกันท่านโห่วเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ “ข้ารู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติที่นี่ ที่แท้ก็เป็นเพราะมีผู้แข็งแกร่งในยุคโบราณซ่อนตัวอยู่ที่นี่นี่เอง พลังของเจ้าคงเป็นอาหารบำรุงพลังชั้นดีให้กับข้าได้”เย่ฮวาเงยหน้ามองท่านโห่ว “ท่านโห่วเท่จริงๆ ฉ
