ด้วยสายตาอ้อนวอน
“ท่านครับ พวกเรารู้ว่าเขตปลอดภัยสำคัญเพียงใด ตอนนี้พวกเราก็เข้าใจแล้วว่าการที่สามารถสร้างเขตปลอดภัยในวิทยาลัยได้นั้น อันที่จริงก็เป็นเพราะพวกเราได้รับอานิสงส์”
“ดังนั้น…ดังนั้นถ้าพ่อแม่ของผมยังมีชีวิตอยู่! ผมอยากจะรับพวกเขามา…”
เขาพูดจบก็หายใจหอบ มองหลินอันอย่างร้อนรน
ช่วงนี้ ไม่ว่าหลินอันจะแสดงท่าทีเย็นชาไร้ความรู้สึกเพียงใด โหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางภาพลักษณ์ที่ใกล้เคียงกับผู้ไร้เทียมทานในสายตาของทุกคน
หากจะบอกว่าบนโลกใบนี้ยังมีที่ที่ปลอดภัยอยู่ เกรงว่าก็คงจะมีเพียงฐานที่มั่นหลงอันที่หลินอันอยู่เท่านั้น
หลินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ:
“ผมไม่ได้ห้ามไม่ให้พวกคุณติดต่อกับภายนอกตลอดไป แต่ว่าช่วงนี้ยังไม่ได้”
“พวกคุณลืมไปแล้วหรือว่าอีกไม่นานเราจะต้องเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้?”
“ฐานที่มั่นคือเป้าหมายแรกที่ต้องรับมือ…”
จางเถี่ยหันกลับมาทันที จ้องมองสองสามคนด้วยสีหน้าดุร้าย:
“เรื่องแบบนี้พี่หลินพูดชัดเจนแล้ว! พวกคุณยังจะถามอีกไม่ใช่หาเรื่องตายหรือ!?”
เขานึกถึงภารกิจที่ได้รับ คำพูดห้ามปรามแฝงไว้ด้วยการข่มขู่:
“พวกเจ้าเด็กน้อย วันๆ เอาแต่คิดเรื่องไร้สาระ ไม่คิดบ้างเลยห
