้ว่าจะไม่ได้นอนแต่ก็ไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด ร่างกายของฉันเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ไม่ว่าจะเรื่องพลังหรือความเร็ว อีกอย่าง…”เขายกแขนซ้ายขึ้นจากนั้นก็ยื่นไปตรงหน้ามู่จื่อหาน“บาดแผลครั้งก่อนใช้เวลาสมานแค่วันเดียวเท่านั้น แถมตอนนี้มันยังหายดีเป็นปลิดทิ้ง ฉันติดต่อไปหาหยินเมิ่ง เธอบอกให้ฉันเดินทางไปที่สำนักงานใหญ่หลิงเกิงเพื่อตรวจร่างกายทั้งหมด อีกอย่างตอนนี้ฉันก็ไม่ง่วงด้วย ไปตอนนี้แหละดีแล้ว พรุ่งนี้ก่อนเที่ยงก็กลับมาแล้วล่ะ”มู่จื่อหานได้ยินเช่นนี้ “งั้นฉันไปด้วย”พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อแต่งตัว แต่เย่ฮวาดึงแขนของเธอไว้และจ้องตากลมโตที่งดงามของเธอ “ไม่ต้องหรอก เธอเองก็ยังไม่ได้พักผ่อน คงเหนื่อยมากแน่ๆ อยู่ที่นี่แหละไม่ต้องไปหรอก เชื่อฟังนะ~”“แต่…เอ่อ…”ตอนที่มู่จื่อหานกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เย่ฮวาก็ก้มหน้าลงจุมพิตริมฝีปากบางเพื่อหยุดความคิดของเธอท้ายที่สุด เย่ฮวาก็รับกุญแจมาจากมู่จื่อหาน จากนั้นเขาก็เดินออกจากวิลล่าภายใต้ความกังวลและอาลัยอาวรณ์ของมู่จื่อหาน
