ภายในห้องประชุมเงียบสงัด ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก
หลังจากที่เนี่ยผิงพูดจบก็ก้มหน้าลง เตรียมจะเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทีที่อ้างว้าง ก่อนจะไปเขาก็พึมพำกับตัวเองเบาๆ
“บางทีข้าคงจะแก่แล้วจริงๆ…”
“อันที่จริงคำพูดเหล่านี้ไม่ควรจะเป็นข้าที่พูด…”
เขาเหลือบมองเครื่องแบบที่เรียบกริบและรีดอย่างดีบนตัวของทุกคนที่นั่งอยู่ แล้วก็มองดูชุดทหารที่ยับยู่ยี่ของตนเอง
“คนแก่แล้ว…ไม่รักสะอาดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว…”
เนี่ยผิงส่ายหน้าแล้วเดินออกจากประตูไปช้าๆ แต่นายพลหลินจ้านที่อยู่ด้านหลังกลับเอ่ยขึ้นมาทันที
“บางทีท่านดูของพวกนี้แล้ว ก็จะเข้าใจว่าทำไมข้าถึงคิดเช่นนี้”
เขาสบตากับเนี่ยผิงที่หันกลับมาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง แล้วหยิบรายงานบนโต๊ะขึ้นมาโบกไปมาสองสามครั้ง
“รายชื่อบุคลากรหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ด – หน่วยหลงอัน”
………..
ฐานที่มั่นหลงอัน
หลินอันยื่นมือออกไปเพื่อสงบฝูงชนที่กำลังพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น สายตาครุ่นคิด
เป็นไปตามคาด ทุกอย่างถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น
กระดานจัดอันดับที่ในชาติก่อนจะปรากฏขึ้นตอนที่เขตปลอดภัยขั้นที่สองแห่งแรกก่อตั้งขึ้น ตอนนี้กลับปรากฏขึ้นมาแล้ว
เพียงแต่คำว่า “หลงอัน” นั้นค่อนข้างจะดึงดูดความสนใจอยู่บ้าง
