บรรยากาศในห้องประชุมพลันแปลกประหลาดขึ้นมาทันที
ผู้นำและผู้บริหารหลักในแต่ละสาขาทั้งสามสิบเจ็ดคน มองดูนายพลหลินจ้านที่พังประตูเข้ามาด้วยความตกตะลึง
สังหาร!?
ทั้งที่เมื่อสิบนาทีก่อน แม้แต่ท่านผู้บัญชาการจางที่ไม่เชื่อมั่นในตัวหลินอันที่สุดก็ยังไม่ได้แสดงท่าทีเช่นนี้ออกมาแม้แต่น้อย
กระทั่งในใจของคนส่วนใหญ่ แม้จะยังไม่เคยพบหน้าหลินอัน แต่ก็มีความรู้สึกที่ดีอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย หลินอันก็สร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศ สร้างความภาคภูมิใจให้แก่ประเทศจีน!
โดยไม่สนใจสายตาที่โกรธเกรี้ยวของเนี่ยผิง หลินจ้านดึงเก้าอี้ออกมานั่งลงด้วยสีหน้าเย็นชา
ชายวัยกลางคนที่รับผิดชอบด้านพลาธิการของเขตทหารลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามขึ้น
“ท่านนายพลหลิน คำพูดของท่านเมื่อครู่นี้ไม่แรงเกินไปหรือครับ?”
“เรายังไม่ได้ติดต่อกับหลินอันเลยแม้แต่น้อย กระทั่งเขาเป็นใครก็ยังไม่รู้…”
หลินจ้านได้ยินดังนั้นก็หันไปมองหัวหน้าฝ่ายพลาธิการของแนวป้องกันด้วยสายตาเย็นชา
“ข้าก็พูดไปแล้วไม่ใช่หรือ? หากกล้าขัดคำสั่ง ปฏิเสธที่จะมอบตราสัญลักษณ์ออกมา ค่อยลงมือสังหาร!”
“ข้าก็ไม่ได้ไม่ให้โอกาสเขานี่!”
เนี่ยผิงได้ยินคำพูดนี้แล้ว ก็รู้สึกถึงเปลวไฟแห่งความโ
