กรธที่ไร้ชื่อลุกโชนขึ้นในใจ
เขาสูดลมหายใจลึก ลุกขึ้นยืนอย่างไม่ยอมแพ้
“หลินจ้าน! ท่านไม่คิดว่าการทำเช่นนี้มันน่าใจหายเกินไปหรือ!”
“ขัดคำสั่งก็ต้องสังหาร!?”
“ด้วยเหตุผลอะไร!”
“กฎหมายข้อไหนบัญญัติไว้! ขัดคำสั่งก็ต้องสังหาร! ต่อให้หลินอันเป็นทหาร ก็ต้องขึ้นศาลทหารพิจารณาคดีก่อน!”
“ถอยไปอีกหมื่นก้าว ต่อให้หลินอันไม่ยอมรับใช้ชาติ เราก็ต้องฆ่าเขาเลยหรือ!?”
“ข้าเนี่ยผิง หากวันไหนทำไม่ไหวแล้ว? ไม่ยอมคุมทัพแล้ว ท่านก็จะสังหารข้า ณ ที่นั้นเลยใช่ไหม!!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยผิง ทุกคนในที่นั้นก็รีบลุกขึ้นห้ามปราม
“ท่านนายพลเนี่ยพูดแรงเกินไปแล้วครับ! พูดแบบนี้ไม่ได้นะครับ!”
“ท่านเป็นผู้อาวุโส เป็นเสาหลักของประเทศจีน ใครจะกล้าลงมือกับท่าน? ข้าไม่ยอมคนแรก!”
ตั้งแต่บนลงล่าง ทุกคนต่างมองดูคนทั้งสองที่บรรยากาศคุกรุ่นดั่งดินปืนด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
เนี่ยผิงและหลินจ้าน คนหนึ่งเป็นแม่ทัพเฒ่าผู้เจนศึก อีกคนเป็นสายเหยี่ยวเลือดเหล็กที่เพิ่งจะรุ่งเรืองขึ้นมา ความขัดแย้งระหว่างทั้งสองก็ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นวันสองวัน
แม้ว่าปกติหลินจ้านจะแสดงท่าทีเย็นชาไปบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นเช่นนี้ในวันนี้….
หลินจ้านแค
