ภายในห้องประชุมแนวป้องกัน จางหลินเดินออกจากห้องไปด้วยความขุ่นเคือง
คำพูดของเนี่ยผิงเมื่อครู่ หากไม่ใช่พูดกระทบเขาแล้วจะพูดให้ใครฟังได้อีก?
ในใจของเขาแต่เดิมก็คิดว่าหากเป็นคนของตนเองจริงๆ การแจ้งให้ทราบในนามของประเทศก็ถือว่ามีความจริงใจมากพอแล้ว
นับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมา มีสักกี่คนที่คู่ควรให้ทั้งชาติต้องออกโรง?
ขอเพียงมีมโนธรรมอยู่บ้าง ในยามที่ประเทศชาติเผชิญวิกฤตก็ควรจะลุกขึ้นสู้อย่างสุดกำลัง! นี่คือเกียรติยศอันยิ่งใหญ่!
เพียงแต่ก่อนที่จะจากไป เขาได้ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคด้วยใบหน้าที่เขียวคล้ำ
“ใช่แล้วอย่างไรเล่า!?”
“ท่านจะหาเจอหรือว่าเขาเป็นใคร?”
เนี่ยผิงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงบนที่นั่งของตนอย่างไม่ใส่ใจ
ในฐานะแม่ทัพสูงสุดที่นำทัพต้านทานฝูงซอมบี้อยู่แนวหน้า ช่วงนี้เขารู้สึกอัดอั้นตันใจอยู่ตลอดเวลา
แตกต่างจากคนอื่นที่เพียงแค่อ่านรายงาน ฟังข่าวสารก็แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว
ตัวเขาที่อยู่ในแนวรบด่านแรก ย่อมรู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้เลวร้ายถึงเพียงใด
อาหารขาดแคลน, น้ำประปาไม่เพียงพอ
ไฟฟ้าดับ ต้องอาศัยเครื่องปั่นไฟดีเซลทั้งหมด
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้แต่อุปกรณ์หลอมรวมพลังงานที่ยังอยู่ในขั้
