กำแพงด้านนอกฐานที่มั่น เหล่านักศึกษาที่มามุงดูเดินตามหลังกลุ่มของหลินอันมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ได้ยินว่าฐานที่มั่นของเรามีผู้ปลุกพลังเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว!”
“จริงเหรอ ใครกัน!?”
ผู้คนในกลุ่มต่างซุบซิบกันไม่หยุด พากันยืดคอเพื่อมองให้ชัดขึ้น
บริเวณเชิงกำแพงด้านนอก หลิวซื่อหมิงหันกลับไปมองหลินอันอย่างประหม่า แต่กลับเห็นเพียงสายตาที่ให้กำลังใจ
“ลองดูสิ”
หลินอันส่งสัญญาณว่าไม่ต้องประหม่า แล้วให้เขาวางฝ่ามือลงบนกำแพงด้วยความคาดหวัง
“ซี่”
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งของทุกคนฝ่ามือของหลิวซื่อหมิงหายเข้าไปในกำแพงราวกับไม่มีอะไรกั้น ดูเหมือนกับว่ามือของเขาขาดไปเลยทีเดียว
“ตั้งสมาธิ ลองใช้พลังจิตควบคุมกำแพง เหมือนกับที่ควบคุมแขนขาของตัวเอง”
เขาทำอะไรไม่ถูก
หลิวซื่อหมิงได้ยินดังนั้นก็สูดลมหายใจลึก จ้องมองกำแพงตรงหน้าเขม็ง
“ควบคุมสถาปัตยกรรม!”
“ครืด”
ภาพอันน่าอัศจรรย์ได้บังเกิดขึ้น
กำแพงดินที่เดิมทีเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียวค่อยๆ เปลี่ยนรูปทรง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบอัดและยืดขยายมันอยู่ตลอดเวลา
ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เหงื่อเม็ดเท่าถั่วเหลืองก็ไหลลงมาจากหน้าผาก ทั่วทั้งร่างเปียกโชก
กำแพงดินแบบง่า
