งื่อตก จิ้งหย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะลากเขาลอยเข้าไปยังแนวป้องกันที่อยู่ตรงหน้าหลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาที พวกเขาก็ออกห่างจากลาวาร้อนระอุ และเดินทางมาถึงพื้นดินแห้งเกรียมที่มีความกว้างขวางเป็นอย่างมาก วินาทีที่เท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นได้อย่างมั่นคง เขาก็รู้สึกได้ว่าคงไม่มีอะไรที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยได้มากกว่านี้อีกแล้วจิ้งหย่าชี้ไปยังจุดที่อยู่ห่างออกไป เขามองไปตามนิ้วเรียวยาวของเธอ บริเวณนั้นดูเหมือนจะมีเมืองแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ จิ้งหย่าผายมือออก เสื้อคลุมสีดำสองผืนปรากฏขึ้นด้านบนฝ่ามือของเธอ “พี่ชาย นี่คือเสื้อคลุมพิเศษที่ข้าสั่งให้ช่างตัดเย็บโดยเฉพาะ ด้านบนนี้เคลือบกลิ่นอายแห่งความตายของอันเดดภายในขุมนรกไว้ อันเดดเหล่านี้จะไม่สามารถจับพลังของเผ่าเทพจากตัวเราได้ที่นี่มีพลังอันเดดมากมาย บ่อวิญญาณปีศาจต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน”เย่ฮวารับเสื้อคลุมไปคลุมร่างของตัวเองไว้ เขาดึงฮู้ดขึ้นมาปิดบังใบหน้าตัวเองครึ่งหน้า จากนั้นก็เอ่ยถามออกไปว่า “จิ้งหย่า ทำไมเธอถึงคุ้นเคยกับที่นี่ล่ะ?”จิ้งหย่ายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “สงครามระหว่างเผ่าปีศาจและเทพเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ข้าเคยถูกอันเดดจับกุมตัวเข้ามาอยู่ในขุมนรกในฐานะเชลย อีกทั้งยังถูกพวกมันรังแก ข้าเดินทางครบทั้ง 18 ชั้นของที่นี่แล้ว จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ข้าจะคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้”เชลย?จิ้งหย่าอยู่ที่แดนสวรรค์มาโดยตลอด
