ับห้องก่อนล่ะ”“อืม ฝันดีนะ”“ฝันดี”……หลังจากมู่จื่อหานเดินออกจากห้องไป เย่ฮวาก็เดินเข้าไปอาบน้าและกลับมาเอนตัวลงบนเตียง เขาจ้องมองผ้าพันแผนที่ถูกพันไว้อย่างประณีต จู่ๆ รอยยิ้มแห่งความสุขก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจะว่าไปสิ่งที่เกิดขึ้นก็แอบน่ากลัวอยู่เหมือนกันหลังจากนี้เขาคงปล่อยให้มู่จื่อหานไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้อีกแล้ว ไม่เช่นนั้นคงจะตกอยู่ในอันตรายเหมือนกับครั้งนี้อีกตอนนี้ก็ดึกมากแล้วเขาจึงนอนหลับตาลง ระหว่างที่นอนก็นึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้รวมตัวกัน เรื่องราวที่น่าสนใจระหว่างการรับประทานมื้อค่า รอยยิ้มชั่วร้ายของเยว่เอ๋อร์ ความน่ารักของมู่จื่อหาน และความนุ่มของผ้าอนา…เอ่อ…นอน!!! นอน!!!……เช้าวันรุ่งขึ้นเย่ฮวาตื่นขึ้นมาตอนตีสี่ หลังจากนอนหลับลึกและตื่นขึ้นเขาก็รีบลุกขึ้นจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็ออกไปวิ่งออกกำลังหนึ่งชั่วโมงและกลับมาอาบน้าเย็นให้สบายตัวตอนนี้ตีห้าครึ่งแล้ว ในเมื่อไม่มีอะไรทำถ้าเช่นนั้นก็กลับเข้าเกมก่อนดีกว่า เพื่อชดเชยช่วงที่หายไปเมื่อคืนที่ผ่านมา“สวบ!”ร่างของเขาปรากฏขึ้นภายในเหมืองแร่ก็อบลิน แม้ว่ามอนสเตอร์เลเวล 109 จะให้ค่าประสบการณ์ที่ค่อนข้างสูงแต่สำหรับเขากลับไม่ใช่เลเวลที่น่าพอใจเท่าไหร่นักนอกจากแร่คริสตัลภูตผีที่อยู่ในนี้ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับเขาเลยสักอย่างหลังจากใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเขาก็ออกจากระบบเพื่อกินมื้อเช้ากับทุกคน ระหว่างกินข้าวเยว่เอ๋อ
