ยความเป็นห่วง “ทำไมถึงเป็นแผลล่ะ?”เย่ฮวาไอกระแอม “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อกี้ไม่ทันระวังก็เลยถูกกระจกบาด เสี่ยวหานเลยมาช่วยทำแผลให้”“จิ๊!”เยว่เอ๋อร์จิปาก “ฉันคงมาช้าเกินไปสินะ ไม่งั้นฉันคงช่วยนายทำแผลด้วยเหมือนกัน แถมมีบริการเป่าแผลให้หายเจ็บด้วย”“งั้นฉันเป็นแผลข้างขวาด้วยเลยดีไหม เธอจะได้ช่วยพันแผลให้ฉันอีกข้าง?” เย่ฮวาล้อเล่น“เอาสิๆๆ…”ทว่าจู่ๆ เธอก็รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่ๆ นายจะบาดเจ็บไม่ได้นะ ไม่งั้นฉันคงปวดใจแย่เลย~”“ชิ~”“นายต้องเชื่อฉันน้า~ ถ้านายไม่เชื่อฉัน ฉันจะ…ฉันจะ…”ระหว่างที่พูดเยว่เอ๋อร์ก็กวาดตามองไปรอบๆ จู่ๆสายตาของเธอก็เหลือบมองไปที่ผ้าอนามัยชุ่มเลือดที่วางอยู่บนโต๊ะ จู่ๆ เธอก็หน้าแดงขึ้นมา จนทำให้มู่จื่อหานต้องรีบพูดดักเธอ “นี่เยว่เอ๋อร์ เธอฟังฉันอธิบายก่อนนะ”เธอหันมายิ้มกรุ้มกริ่มใส่พวกเขา จากนั้นก็เดินไปที่ประตูห้องพร้อมกับจับประตูไว้แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาเป็นว่าฉันไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เสี่ยวหานเธอต้องช่วยเย่ฮวาพันแผลดีๆ น้า~”พูดจบเธอก็รีบปิดประตูห้อง แต่หลังจากผ่านไปไม่ถึงสามวินาที เธอก็โผล่หน้าเข้ามาอีกครั้งและหันไปพูดกับเสี่ยวหานว่า “เสี่ยวหาน อย่าลืมรักษาความสะอาดด้วยน้า~”ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง เยว่เอ๋อร์เดินกลับห้องของเธอไปแล้ว มู่จื่อหานจึงรีบเดินไปเก็บผ้าอนามัยชุ่มเลือดขึ้นมาจากนั้นเธอหิ้วกระเป๋าปฐมพยาบาลและพูดกับเย่ฮวาด้วยใบหน้าแดงก่า “นายรีบพักผ่อนนะ ฉันกล
