อยู่กับพวกเธอมานานแต่ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเมื่อเห็นพวกเธอแล้วก็อดรู้สึกราวกับถูกมนต์สะกดไม่ได้จริงๆพวกเขาเดินขึ้นรถไปพร้อมกัน โดยครั้งนี้เขานั่งอยู่ด้านหลังและปล่อยให้สองสาวนั่งอยู่ด้านหน้า หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่นาทีลินดาก็ล็อคประตูบ้านและเดินมาขึ้นรถอันที่จริงลินดาก็ไม่คิดจะไปด้วย แต่เป็นเพราะเยว่เอ๋อร์ใช้วาทศิลป์ของเธอหว่านล้อมจึงทำให้ลินดายอมมากับพวกเขา พวกเขาเห็นลินดาเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกเริ่มดังนั้นงานเลี้ยงในครั้งนี้จะทิ้งให้ลินดานั่งอยู่บ้านเพียงลำพังได้อย่างไรกันเย่ฮวายิ้ม “กวาจื่อกับซิงเหออยู่ด้วยกันแล้ว พวกเราไปที่ร้านเลย”“อื้อ” มู่จื่อหานพยักหน้าตอบกลับมา จากนั้นก็เร่งเครื่องเพื่อเดินทางเข้าเมืองทันทีเป็นเพราะพวกเขาออกเดินทางค่อนข้างเร็วและเลือกที่จะเดินทางในช่วงที่จารจรไม่ติดขัดจึงทำให้ทางค่อนข้างปลอดโปร่ง ถ้าหากไม่ใช่เพราะเลือกเวลานี้ป่านนี้รถคงติดแหง่กอยู่กับที่ไปนานแล้ว ตอนที่รถขับมาจอดที่หน้าประตูทางเข้าร้านอาหารทะเลก็พบว่ามีคนมายืนรออยู่ด้านหน้าร้านแล้วที่แท้กวาจื่อก็และคนอื่นๆ ก็มาถึงที่นี่ตั้งนานแล้วสินะกวาจื่อเห็นพวกเขาก็รีบเดินมาต้อนรับทันที ตอนที่ลินดาเดินลงมาจากรถ ซิงเหอและโม่ซางก็เดินมาประกบซ้ายขวาพร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาะบ่าเธอและพูดด้วยรอยยิ้ม“เฮ้เพื่อน! นายมาเป็นบอดี้การ์ดให้พี่ใหญ่ของพวกเราใช่ป่ะ ร่างบึกดีนี่หว่า~”โม่ซางยื่นมือออกมาตบอกของลินดาที่มีก้อนเนื้อน
