กลางวันมาให้ ถ้านายหิวจะได้กินเลย”
“อืม พวกพี่ก็พักผ่อนไว ๆ นะครับ” ลี่ซิงจินกดนวดหว่างคิ้ว ในเวลาเดียวกันก็เดินกลับไปที่รถบ้านเพื่อนอนหลับ
และตอนที่เขากำลังง่วงงุนใกล้จะหลับนั้นเอง คนขนาดเท่านิ้วโป้งพลันปรากฏตัวขึ้น ทั้งห้องเหมือนถูกดูดเข้าสู่ค่ำคืนอันเป็นนิรันดร์ มันมืดครึ้มและน่าสะพรึงกลัว
คนตัวจิ๋ว ดวงตาเหมือนเมล็ดข้าว แก้มสีเหลืองมีวงสีแดงทั้งสองข้าง ปากเป็นเส้นตรงไม่มีความโค้ง
ร่างเล็ก ๆ ของมันทะลุผ่านกระจกหน้าต่างและลอยอยู่ในอากาศ
เมื่อเห็นภาพที่ขัดกับหลักวิทยาศาสตร์นี้ เหงื่อเย็นก็ออกทั่วตัวของลี่ซิงจิน
เขาพยายามสงบสติอารมณ์ “นี่คุณคือตัวอะไร? ฉันกำลังฝันร้ายอยู่ใช่ไหม?”
ริมฝีปากของคนตัวจิ๋วเท่านิ้วโป้งโค้งแปลก ๆ ก่อนจะใช้นิ้วลากไปบนคอของลี่ซิงจิน
หัวใจของลี่ซิงจินราวกับถูกแมงป่องต่อย เขารู้สึกชาไปทั้งตัว
จากนั้นลี่ซิงจินก็ทำได้แค่มองคนตัวจิ๋วดึงลูกบอลที่ส่องแสงสว่างออกไปจากตัวเขา
คนตัวจิ๋วราวกับเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด ถือลูกบอลส่องแสงไว้ในมือแล้วโยนไปรอบ ๆ
น้ำเสียงของมันใสกังวาน มันหัวเราะเสียงดังแบบตัวร้าย “สำเร็จแล้ว ๆ กลับแล้วน้า~”
พูดจบ หมอกสีดำก็ระเบิด พลันคนตัวจิ๋วก็หายไปในอากาศ
แล้วลี่ซิงจินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา ใบหน้าเขาขาวซีด และเสื้อผ้าบนตัวก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
เขาคิดจะเรียกหาใครสักคน แต่กลับพบว่าไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้
ส่งเสียงไม่ได้ สำหรับนักร้องที่กำล
