ังจะเริ่มออนทัวร์ทั่วประเทศถือเป็นเรื่องร้ายแรงมาก!
ลี่ซิงจินทรุดนั่ง เขาตระหนักได้ทันใดว่า คนตัวจิ๋วนั่นมีตัวตนอยู่จริง ๆ ไม่ใช่ฝัน
มีคนใช้ของประเภทนี้ทำร้ายเขา!
สิ่งต่าง ๆ จำพวกเทพเจ้าและผีนั้นแปลกประหลาดเกินไปจริง ๆ เขาจึงหอบหิ้วความหวังสุดท้ายมาหาเฝ่ยไป๋ลู่ตามคำแนะนำของอิงเจ๋อ
[คุณเฝ่ย คนตัวจิ๋วนั่นเป็นผีน้อยที่คนอื่นเลี้ยงดูใช่ไหม?] ใต้ตาลี่ซิงจินเป็นปื้นดำคล้ำ หลังจากเกิดเรื่องขึ้นเขาก็นอนไม่หลับมาสักพักแล้ว
เขาทำงานในวงการบันเทิงมาหลายปี รู้ว่ามีเพื่อนร่วมวงการไม่น้อยใช้วิธีที่ผิดปกติต่าง ๆ อย่างการเลี้ยงผี ใช้ทางลัดเปลี่ยนแปลงสถานะของตัวเอง เสริมความโด่งดัง
ทว่าตัวเขา แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยแตะต้องของพวกนี้ ทั้งยังห้ามไม่ให้คนของเขาทำเรื่องลึกลับพวกนี้เด็ดขาดด้วย
ลี่ซิงจินไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเขาจะโดนผีน้อยที่คนอื่นเลี้ยงไว้ทำร้าย!
เฝ่ยไป๋ลู่ฟังคำอธิบายคนตัวจิ๋วเท่านิ้วโป้งของลี่ซิงจินแล้วก็เกิดความคิด
เธอหยิบแผ่นยันต์ร่างคนตัวจิ๋วใบเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า
จากนั้นแผ่นยันต์สีเหลืองก็ถูกเผาไหม้จนประกอบเป็นรูปร่าง
แผ่นยันต์คนตัวจิ๋วนี้มีมือมีเท้า ส่วนใบหน้าว่างเปล่าและพร่าเลือน
ลี่ซิงจินมองดู และไม่รู้ว่าเฝ่ยไป๋ลู่หยิบพู่กันออกมาจากที่ไหน
เห็นได้ชัดว่าปลายพู่กันไม่ได้เปื้อนอะไร แต่กลับสามารถวาดรอยของคนตัวจิ๋วลงบนแผ่นยันต์ได้ อีกทั้งยังมีสีที่แตกต่างกัน
ตาโตเท่าเมล็ดข้าว
เส้นสีดำ
