ของปาก
วงแก้มสีแดงและอวบอ้วน
นี่มัน!
นี่คือคนตัวจิ๋วเท่านิวโป้งที่ทำให้เสียงเขาหายไปไม่ใช่เหรอ?
ลี่ซิงจินตัวสั่น มองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างตกใจ
ความหวาดกลัวชายชัดในดวงตาของเขา
คนที่อิงเจ๋อแนะนำให้เขา เป็นคนดีหรือชั่วกันแน่?
เฝ่ยไป๋ลู่หยุดเขียนแล้วเป่ายันต์รูปคนจิ๋ว
ลักษณะที่อ่อนนุ่มของยันต์คนจิ๋วดูจะมีชีวิตชีวาขึ้นมา ท่าทางของมันคล่องแคล่วว่องไวทันที
มันขดริมฝีปาก กะพริบดวงตาเล็ก ๆ มองลี่ซิงจิน แล้วส่งเสียงออกมาเหมือนเด็กเล็ก ๆ “สำเร็จแล้ว ๆ กลับแล้วน้า~”
ลี่ซิงจินผุดลุกขึ้นดัง ‘พรึบ!’ พลางมองไปเฝ่ยไป๋ลู่อย่างระแวดระวัง
รูปร่างหน้าตา การเคลื่อนไหวและคำพูดของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เหมือนกับคนตัวจิ๋วเท่านิ้วโป้งตัวนั้นทุกประการ!
เฝ่ยไป๋ลู่คือใครกันแน่?
มีความสัมพันธ์กับคนที่ทำร้ายเขายังไง?
“ไม่ต้องกังวล ท่าทางคล้ายกัน แต่ทำร้ายใครไม่ได้” เฝ่ยไป๋ลู่โบกมือแล้วยันต์คนตัวจิ๋วก็กระโดดมายังกลางฝ่ามือเธออย่างว่าง่าย ก่อนจะกลับกลายเป็นกระดาษแผ่นบาง ๆ ดังเดิม
ลี่ซิงจินรออยู่สักพัก ครั้นเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความระแวดระวังในใจก็หายไปครึ่งหนึ่ง
มันก็ถูก ยันต์กระดาษรูปคนของเฝ่ยไป๋ลู่ถึงจะเหมือนมาก แต่ไม่มีกลิ่นอายชั่วร้ายและน่ากลัว เสียงพูดก็เป็นเครื่องจักรและแข็งทื่อมาก มีความแตกต่างพื้นฐานจากมนุษย์จิ๋วตัวเท่านิ้วโป้งที่เขาเจอตอนนั้น
นอกจากนี้เฝ่ยไป๋ลู่ยังมีบุคลิกตรงไปตรงมา ไม่เหมือนคนเลว
ตัวของลี่ซิงจิ
