“ว่าไงนะ?”มู่จื่อหานตะโกนถามพร้อมกับน้าตาที่ไหลเอ่อออกมาจากขอบตาของเธอ โทรศัพท์ที่อยู่ในมือของเธอร่วงตกลงไปกับพื้นท่ามกลางความตกใจเย่ฮวา…ตายแล้ว…เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เมื่อวานตอนเช้าเธอก็ยังเห็นเขาดีๆ อยู่เลย จนกระทั่งได้รับสายของกวาจื่อ ข่าวนี้ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์ราวกับฝันร้าย เธอรู้สึกเจ็บปวดที่กลางใจจนไม่รู้ว่าควรจะพูดกับอีกฝ่ายว่าอย่างไร“ปัง!”เยว่เอ๋อร์ผลักประตูห้องเข้ามาพร้อมกับน้าตาที่เอ่อขอบตา เธอเห็นมู่จื่อหานที่กำลังฟุบตัวอยู่บนพื้นก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจไม่แพ้กัน ทว่าเธอก็รีบใช้แรงฮึดสุดท้ายดึงมู่จื่อหานเพื่อขึ้นรถเสียงสตาร์ทรถดังขึ้นก่อนจะมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดทันที!……“ฉีดอะดรีนาลีน! เตรียมเครื่องปั๊มหัวใจ!”แพทย์ในห้องผู้ป่วยฉุกเฉินพูดด้วยน้าเสียงเคร่งขรึมแม้ว่าจะพูดเช่นนี้แต่ผู้ชายที่นอนอยู่ตรงหน้าชีพจรหยุดเต้นไปแล้ว หัวใจของเขาหยุดเต้นไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วอุณหภูมิในร่างกายลดลงรวมถึงรูม่านตาที่ขยายออกเป็นการบ่งบอกให้ทราบอย่างชัดเจนว่าคนๆ นี้เหลือแต่ร่างที่ไร้วิญญาณ ต่อให้มีเทพเซียนมาช่วยเขาก็คงไม่มีปัญญาที่จะนำคนๆ นี้ให้กลับคืนมาได้แต่ในเมื่อคนๆ นี้ถูกส่งมาที่นี่เพื่อรับการช่วยเหลือหน่วยแพทย์ฉุกเฉินก็ต้องช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถกวาจื่อนั่งกำหมัดแน่นอยู่ด้านนอกห้องผู้ป่วยฉุกเฉินด้วยความตึงเครียด ตอนเที่ยงเขาเห็นว่าเย่ฮวายังไม่ออกมากินข้าวก็เลยน
