่ได้รับการพักผ่อนเป็นเวลานาน ที่สำคัญก็คืออุณหภูมิภายในร่างกายของเขาลดต่าลงจนแขนขาเย็นเฉียบราวกับน้าแข็งตอนที่เขาเดินมาถึงโต๊ะอาหาร ลินดาก็รีบเสิร์ฟซุปไก่หอมกรุ่นมาให้เขาหนึ่งชาม กลิ่นหอมของมันทำให้เขารู้สึกราวกับว่ามันคือซุปที่อร่อยที่สุดบนโลกใบนี้บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาไม่ได้กินอะไรเป็นเวลานานและเป็นเพราะซุปถูกพักไว้จนอุ่นจึงไม่ถึงขั้นลวกลิ้น เย่ฮวาจึงยกซดจนหมดชามภายในครั้งเดียว แม้แต่เศษไก่ที่ติดอยู่บนริมฝีปากเขาก็แลบลิ้นเขี่ยเข้าปากจนไม่เหลือรสชาติของมันอร่อยจนต้องหันไปถามลินดาอีกครั้ง “ยังมีอีกหรือเปล่าลินดา? ขออีกถ้วยสิ”“มีค่ะ” ลินดารับถ้วยและเดินกลับเข้าไปในห้องครัวอีกครั้งเพื่อเตรียมซุปให้เขา มู่จื่อหานและคนอื่นๆ ก็เริ่มรับประทานอาหารตรงหน้า สำหรับเย่ฮวามื้ออาหารในครั้งนี้คือมื้ออาหารใหญ่ที่ต้องกวาดลงท้องให้เต็มกระเพาะทว่าสำหรับคนอื่นๆ มันเป็นเพียงแค่มื้อดึกมื้อหนึ่งเท่านั้นหลังจากอาหารถูกนำมาเสิร์ฟจนครบลินดาก็เดินมานั่งร่วมโต๊ะเหมือนกับทุกๆ ครั้ง เย่ฮวาเริ่มกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าราวกับหมาป่าที่หิวกระหาย แม้ว่าเขาต้องรักษาภาพลักษณ์แต่เมื่อเมื่ออยู่ตรงหน้าอาหารเหล่านี้เขาก็แทบจะไม่หลงเหลือความสามารถในการควบคุมตัวเองอีกส่วนมู่จื่อหานที่นั่งอยู่ข้างๆ คีบอาหารใส่จานให้เขาตลอดเวลาเพราะกลัวว่าจะกินไม่อิ่มเมื่อกินข้าวติดต่อกันถึงห้าถ้วยเขาก็ยกมือขึ้นมาลูบท้องพร้อมกับส่งเสียงเรอออกม
