เมืองใหม่ว่างเจียน, เขตชานเมือง
ถังเทียนยกถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ปรุงเสร็จร้อนๆ มาวางตรงหน้าชายวัยกลางคนด้วยท่าทีประจบประแจง ขณะที่ตัวเองได้แต่กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่
กลิ่นหอมยั่วยวนเหลือเกิน…
ความหิวโหยในกระเพาะบิดม้วนราวกับอสรพิษร้าย
“พี่ใหญ่ถัง บะหมี่พร้อมแล้วครับ พี่รีบกินตอนร้อนๆ เถอะ”
ถังหลงขมวดคิ้วมองบะหมี่บนโต๊ะ รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง
“แล้วอาหารที่ข้าเคยเอามาล่ะ!?”
“ให้ตายสิ พวกแกแอบขโมยกินกันใช่ไหม!?”
“มะ…ไม่ใช่นะครับ!”
ถังเทียนตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว ชายตรงหน้าคือผู้ปลุกพลัง และยังเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของเขาอีกด้วย
“ของกิน…สองสามวันมานี้ทุกคนก็แบ่งกันกินไปคนละนิดละหน่อย…”
เขาพยายามฝืนยิ้มออกมา อาหารที่ชายคนนี้นำกลับมานั้นไม่เพียงพอให้กินอิ่มเลยแม้แต่น้อย พวกเขาทำได้เพียงกินของเหลือจากกลุ่มของถังหลงเท่านั้น
ถังหลงนึกถึงการที่ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหลายวันติดต่อกัน ก็อดรู้สึกคลื่นไส้ไม่ได้
เดิมทีก็กระสับกระส่ายอยู่แล้วที่ต้องถูกฝูงซอมบี้ปิดล้อมอยู่เช่นนี้ พอมาตอนนี้อาหารกลับหมดลงอีก ความเดือดดาลก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจ
“เพล้ง!”
ถังหลงลุกพรวดขึ้นยืน ตบหน้าถังเทียนฉาดใหญ่
“บัดซบ! ก็เ
