มณฑลว่างเจียน, เมืองอู่อัน
ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบทหาร ใช้สองมือยันโต๊ะไว้ เขามองดูกองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้าด้วยจิตใจที่อ่อนล้า
ไฟฉุกเฉินที่แขวนอยู่บนเพดานถ้ำเปิดอยู่เพียงดวงเดียว ทำให้บรรยากาศค่อนข้างสลัว
ห้องไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับมีทหารในเครื่องแบบเดียวกันยืนอยู่เจ็ดแปดคน
“พันเอกหวังหมิน เสบียงในที่หลบภัยกำลังจะหมดแล้วครับ!”
“ช่องระบายอากาศก็ถูกอุดตันเมื่อคืนนี้โดยไม่ทราบสาเหตุ ประชาชนในบางพื้นที่แจ้งว่าหายใจลำบาก”
“เราควรจะส่งคนออกไปเพิ่มอีกไหมครับ…”
ชายหนุ่มที่ดูอ่อนวัยกว่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประหม่า แต่กลับไม่ได้รับการตอบกลับมาเป็นเวลานาน
“น้ำดื่มสำรองก็เหลือน้อยแล้วครับ เมื่อวานเราพยายามกรองน้ำฝน แต่กลุ่มอาสาสมัครชุดแรกลองดื่มแล้วมีสภาพจิตใจอ่อนเพลีย ไม่เหมาะที่จะดื่มในระยะยาว”
“กระสุนก็ไม่พอแล้วครับ เมื่อคืนที่หลบภัยเขตดีเกิดการจลาจลขนาดย่อม… ทำให้มีผู้เสียชีวิต 79 คน บาดเจ็บ 443 คน”
เจ้าหน้าที่อีกคนที่ถือรายงานข้อเสนอแนะอยู่ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสริมขึ้นมา
เขาไม่ได้ตอบคำถามของคนทั้งสอง
นายทหารวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าหวังหมินถอนหายใจยาว มองไปยังชายที่อยู่มุมห้อง
“วิทยุยังใช้การไม
