ฮว่าซางที่อยู่ข้างๆ ก็แอบยิ้มออกมาก่อนจะหมุนตัวหันไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มของเธอเย่ฮวามองแผ่นหลังชิงฮว่าซางที่ยังไม่ยอมเข้ามาอยู่ในกลุ่มเดียวกับพวกเขาก็รู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ เดิมทีเขาคิดว่าตนจะสามารถทำให้ชิงฮว่าซางเปิดใจยอมรับและเข้ามาอยู่ในวงสนทนาเดียวกันกับพวกเขาได้อย่างเปิดเผย ทว่าตอนนี้เขากลับพบว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิดไว้เลยสักนิดการต่อสู้ในครั้งนี้ค่อนข้างอันตราย แม้ว่าพวกเขาจะได้รับของดีมาแต่มันก็ยังไม่มีไอเท็มชิ้นไหนที่เป็นไอเท็มระดับโบราณกาลแม้แต่ชิ้นเดียว แน่นอนว่ามันต้องทำให้เขาแอบบ่นในใจอยู่เช่นกัน หลังจากได้รับเลือดฟีนิกซ์ครบห้าไหแล้ว ในที่สุดของชิ้นที่สามที่จะทำให้ท่านโห่วฟื้นคืนชีพก็ได้รับมาอย่างสมบูรณ์ พวกเขารีบออกเดินทางออกจากสถานที่แห่งนี้ เย่ฮวาเรียกม้าจ้านหยินออกมาและนำพี่หน่ายมุ่งหน้าไปที่ปากทางออกซึ่งเป็นภาพลาวามายาทันที ส่วนชิงฮว่าซางนำเยว่เอ๋อร์ตามหลังเขามาติดๆหลังจากพาพี่หน่ายมาส่งถึงที่แล้วเขาก็รีบกลับไปรับมู่จื่อหานมาอย่างไม่รีรอแฟรนทีน่าเห็นพวกเขากลับมาครบทุกคนโดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ก็กระตุกยิ้มขึ้นมา “ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินพวกเจ้าต่าเกินไป ดินแดนหลิงเกิงช่างโชคดีจริงๆที่มีพวกเจ้าอยู่”เย่ฮวายกมือขึ้นคารวะเธอ “ขอบคุณท่านอาวุโสที่มอบสิ่งที่พวกเราต้องการ หากมีโอกาสจะต้องกลับมาทดแทนบุญคุณท่านอย่างแน่นอน”เธอยกมือขึ้นห้าม “ไม่ต้องหรอก ออร์ลันดาเป็นสิ่
