าเหรอคะ?”มู่จื่อหานลากพ่อของเธอไปนั่งที่โต๊ะอาหาร “พ่อฉันเพิ่งจะนั่งรถกลับมาจากหนานจิงเหนื่อยๆ ให้พ่อได้นั่งพักดื่มน้าก่อนเถอะแล้วค่อยคุยกัน”เยว่เอ๋อร์เดินเข้าไปหยิบถ้วยและตะเกียบในห้องครัวออกมาหนึ่งชุด “คุณลุงทานข้าวด้วยกันเถอะค่ะ พวกเรากำลังจะทานมื้อค่ากันพอดีเลย”คุณมู่รับถ้วยและตะเกียบไปด้วยรอยยิ้ม “ถ้างั้นลุงกินอีกถ้วยก็ได้ ไม่ได้กินข้าวกับพวกลูกๆ มานานเหมือนกันเย่ฮวาก็นั่งกินข้าวเถอะ ตามสบายเลยไม่ต้องเกรงใจ”“ครับคุณลุง”หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งลงบนโต๊ะอาหาร ลินดาหยิบขวดไวน์ออกมาหนึ่งขวด ทว่าคุณมู่ก็บอกให้เธอนำกลับไปเก็บไว้ตามเดิม ระหว่างที่ทานมื้อค่าสองสาวก็พูดคุยกับคุณมู่เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นช่วงที่ผ่านมา คุณมู่นั่งฟังด้วยรอยยิ้มอีกทั้งยังดูผ่อนคลายจนไม่เหลือมาดผู้บริหารสูงสุดแห่งมู่ซื่อกรุ้ปแม้แต่น้อยระหว่างที่มู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่น่าสนใจภายในเกม จู่ๆ คุณมู่ก็หันมาหาเย่ฮวาราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “เย่ฮวา ตอนนี้เกมเสมือนจริงหลิงเกิงกลายเป็นที่รู้จักกันทั่วโลกแล้ว ฉันคิดว่าอยากจะสร้างเกมเสมือนจริงขึ้นมา นายมีอะไรอยากจะแนะนำหรือเปล่า?”เย่ฮวายิ้ม “คุณลุงครับผมไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับด้านนี้ แต่ถ้าหากถามความเห็นจากผม ผมคิดว่าเกมหลิ้งเกิงเป็นเกมใหม่ที่เพิ่งจะตีตลาดเกมออนไลน์ ซึ่งเป็นเกมที่มีความเป็นอิสระสูงอีกทั้งยังเสมือนจริงมาก ด้วยเหตุนี้จึงทำให
