ภายในห้องโถงแดนสวรรค์ เย่ฮวายื่นดาบหานอี้ที่ถูกปกคลุมด้วยความเย็นให้กับหานหลิน เธอรับดาบยาวไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุขและชื่นชมเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “ขอบใจเจ้ามากเย่ฮวา”เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอย “ขอบคุณผมทำไมเนี่ย ผมเองก็อยากช่วยจิ้งหย่าเหมือนกัน ตอนนี้การชุบชีวิตให้กับจิ้งหย่าคงไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหม?”เธอพยักหน้าเบาๆ “สามวันก็เพียงพอแล้วล่ะ…”เย่ฮวา “ถ้างั้นหลังจากนี้อีกสามวันผมจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง ผมอยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่านานไปหน่อยตอนนี้รู้สึกเหนื่อยมากเลย ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”“อื้ม ไปเถอะ…”หลังจากบอกลาหานหลินแล้วเย่ฮวาก็เดินออกจากห้องโถงเผ่าเทพทันที ตอนนี้เป็นเวลาตีสี่แล้ว มู่จื่อหานก็คงออกไปนอนแล้วด้วย เขาจึงทำได้เพียงแค่เก็บไอเท็มทั้งสองชิ้นไว้เพื่อรอมอบให้เธอในวันพรุ่งนี้เขาเปิดระบบขึ้นเพื่อออฟไลน์อย่างไม่รีรอ หลังจากลุกขึ้นจากเตียงเขาก็เดินออกมากินนมและขนมปังเพื่อคลายความหิว ทว่าตอนที่เขาเดินออกมาถึงห้องอาหารก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังยกถ้วยโจ๊กร้อนๆ มาวางบนโต๊ะเย่ฮวาถามด้วยเสียงแผ่วเบา “ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีกเนี่ย?”มู่จื่อหานหันมายิ้ม “ออฟไลน์แล้วเหรอ? เมื่อวานตอนที่นายเข้าไปในดินแดนแห่งความว่างเปล่านายก็หายไปตั้ง18 ชั่วโมงเลยนะ 18 ชั่วโมงนี้นายยังไม่ได้กินอะไรเลย ฉันเป็นห่วงเลยตื่นมาต้มโจ๊กให้”เย่ฮวาเดินเข้าไปจุ๊บแก้มเธอเบาๆ “ขอบใจนะ”เธอหน้าแดงก่าจนต้องรีบเดิ
