“บุ๋มๆๆ…”ร่างของปลาหมึกค่อยๆ ทะยานลงสู่เบื้องล่างอย่างช้าๆ ขณะเป่าฟองอากาศออกมา หนังสือสกิลเล่มสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา หลังจากผ่านการต่อสู้เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดเย่ฮวาก็ได้รับในสิ่งที่เขาต้องการตอนที่เขาหยิบหนังสือขึ้นมาด้วยความดีอกดีใจ จู่ๆมู่จื่อหานก็ส่งข้อความมาหาเขา “เย่ฮวารีบออกจากระบบก่อนเถอะ พ่อฉันมาแล้วนะ…”เย่ฮวาชะงักไปเล็กน้อย ทำไมพ่อของมู่จื่อหานถึงมาที่นี่ล่ะ?เย่ฮวารีบเก็บเม่ยเอ๋อร์และออกจากระบบทันที ตอนที่เดินออกมานอกห้องก็พบว่าลินดาได้จัดมื้อค่าไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนมู่จื่อหานก็วิ่งลงมาจากด้านบนพร้อมกับชุดกระโปรงยาวของเธอ ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้พูดอะไรเสียงกระดิ่งจากหน้าบ้านก็ดังขึ้นมู่จื่อหานรีบเดินไปเปิดประตูพลันถามด้วยรอยยิ้ม“ทำไมพ่อถึงมาที่นี่ได้ล่ะคะเนี่ย? พ่อน่าจะบอกหนูก่อนหนูจะได้ให้พี่ลินดาเตรียมอาหารไว้ให้เยอะกว่านี้”คุณมู่เดินเข้ามาด้านในพร้อมกับมองลูกสาวของตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและทะนุถนอม “วันนี้พ่อว่างพอดีก็เลยอยากจะมาดูพวกลูกๆ หน่อยว่าอยู่ที่นี่เป็นยังไงกันบ้าง”พูดจบเขาก็หันมามองเย่ฮวา “เย่ฮวา บาดแผลบนตัวเป็นยังไงบ้าง?”เย่ฮวารีบยกแขนขึ้นมาอวด “ต้องขอบคุณยาของคุณลุงมากเลยครับ แค่ครึ่งเดือนบาดแผลกลับสมานกันจนเกือบสมบูรณ์แล้วครับ”“เยี่ยมเลย”“สวัสดีค่ะคุณลุงมู่…”เยว่เอ๋อร์เดินลงมาจากห้องพร้อมกับถามด้วยความสงสัย “คุณลุงมาเยี่ยมพวกเร
