นไปลากเก้าอี้แก้เขิน “รีบกินเถอะ เดี๋ยวโจ๊กเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ”เย่ฮวานั่งลงพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม หลังจากนั้นเขาก็เริ่มซดโจ๊กในถ้วยอย่างรวดเร็วจนหมดเกลี้ยงภายในชั่วพริบตา มู่จื่อหานที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ มองเขาพร้อมกับถาม “อิ่มไหม?”เย่ฮวาเลียริมฝีปากตัวเอง “อร่อยแบบนี้จะอิ่มง่ายๆ ได้ยังไงล่ะ? ยังมีอีกรึเปล่า?”เธอรีบรับถ้วยไป “ยังมีอีกเยอะเลย” พูดจบเธอก็รีบเดินเข้าไปในครัวทันทีเย่ฮวามองเธอด้วยรอยยิ้ม ผู้หญิงที่ทั้งน่ารักและอบอุ่นแบบนี้แถมยังตื่นขึ้นมาทำโจ๊กให้เขากินแม้ว่าจะดึกมากแล้ว ช่างมีความสุขเสียเหลือเกิน ไม่เสียแรงที่ได้เกิดมาจริงๆหลังจากกินโจ๊กหมดไปสามถ้วยในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงหนังท้องตึงและหนังตาที่เริ่มหย่อน เนื่องจากความเหนื่อยล้าที่เริ่มครอบคลุมร่างกายของเขา หลังจากบอกราตรีสวัสดิ์กับมู่จื่อหานแล้ว เขาก็รีบเดินกลับเข้าห้องเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน หลังจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่แสนนุ่มเพื่อรอต้อนรับเช้าวันใหม่ทันที………………….เช้าวันรุ่งขึ้นเย่ฮวาตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนช่วงเที่ยงหลังจากนั่งอยู่ในห้องอาหารได้ไม่นานสองสาวก็เดินออกมาจากห้อง เยว่เอ๋อร์เห็นเขานั่งอยู่หน้าโต๊ะก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “เอ๋…ทำไมวันนี้พี่เย่ฮวาไม่นั่งวีลแชร์แล้วล่ะ?เก้าอี้เคลื่อนย้ายแบบอัตโนมัติแบบนั้นสะดวกสบายจะตาย”เย่ฮวายักไหล่ “ฉันยกให้เธอเอาไปใช้ดีป่ะ? ลองเอาไปนั่งดูสิจะได้เข้าใจว่าเวลาเป็
