นคนพิการมันรู้สึกยังไง”เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน “นี่ถ้าไม่ใช่เพราะนายให้ไอเท็มระดับสวรรค์ฉัน นายได้เห็นดีกับฉันแน่”มู่จื่อหานดันหลังเยว่เอ๋อร์ให้นั่งลง “พอแล้วๆ รีบกินข้าวเถอะ เหวลึกธาราโบราณกำลังรอเธออยู่นะ”เยว่เอ๋อร์บุ้ยปาก “ก็ได้…พอฉันต่อว่าแฟนเธอแค่นิดๆหน่อยๆ ก็ไม่แฮปปี้ขึ้นมาเลยนะ เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่รึเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงให้ความสำคัญกับเพื่อน้อยกว่าแฟนล่ะ! ชิ!!!”เย่ฮวายกมือกุมขมับ “เกินเยียวยา…”หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จเขาก็เข้าสู่ระบบอีกครั้ง มู่จื่อหานวางแผนไว้ว่าจะเดินทางไปที่หุบเขาร้อนระอุ ตอนนี้เขาไม่มีอะไรทำจึงตัดสินใจเดินทางไปกับเธอด้วย ส่วนชางห่ายเกอก็ส่งคนให้นำสมุนไพรลมฝนมาเพิ่มให้เขาเพื่อให้นั่งหลอมโอสถภายในหุบเขาร้อนระอุระหว่างที่ยังว่างๆหลังจากรออยู่ที่เมืองหวนเซียงได้ครู่หนึ่งมู่จื่อหานก็ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับม้าศึกสีขาวซึ่งเป็นสัตว์พาหนะระดับทองเข้มที่ไม่ได้เพิ่มค่าสเตตัสสูงเท่าไหร่นัก ทว่าสัตว์พาหนะในเวลานี้เป็นของหายากและมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจับสัตว์พาหนะมาเป็นของตัวเองเพื่อประหยัดเวลาเขาจึงให้เธอเก็บม้าของตัวเองและขึ้นมานั่งบนหลังม้าของเขาแทน ความอบอุ่นเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้งขณะที่เจ้าม้าจ้านหยินวิ่งทะยานไปด้านหน้าระหว่างทางเย่ฮวาก็หยิบเกราะเหมันต์น้าแข็งแสงครามและสร้อยน้าแข็งแห่งรักออกมาและยื่นให้เธอพลางพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ไอเท็มพวกนี้ฉันได
