ียวก็คลอดลูกไม่ได้หรอก ไป พวกเราไปคลอดลูกกัน”
หลี่ลี่อุ้มหลิวเหมยเอ๋อร์ขึ้นที่เอว เดินไปยังสระน้ำลึกในถ้ำ ตอนนี้กลไกในถ้ำได้รับการปรับปรุงแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาโจมตีอีก
ถ้ำใหญ่โต ย่าหลิวและแม่นมสาวใช้อีกสองสามคน เห็นทั้งสองอยู่ด้วยกัน ก็ไปทำธุระของตัวเองตามปกติ ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง
ในสระน้ำ หลิวเหมยเอ๋อร์ช่วยถอดเสื้อผ้าให้หลี่ลี่อย่างอ่อนโยน แล้วช่วยนวดไหล่และหลังให้ ราวกับเป็นภรรยาน้อย หลี่ลี่เพลิดเพลินกับมือเล็กๆ นุ่มนิ่มของหลิวเหมยเอ๋อร์หลับตาพึมพำว่า “พรุ่งนี้ข้าจะกลับไปสำนักระดับล่างสักหน่อย ไปดูเพื่อนร่วมชั้นเก่า ผ่านไปหลายเดือนแล้ว ไม่นึกว่าข้าจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายถึงเพียงนี้ จากศิษย์ตัวน้อยๆ ของสำนักระดับล่าง มาถึงศิษย์ภายในได้”หลิวเหมยเอ๋อร์กล่าวว่า “พี่ชาย ท่านเป็นคนดี แม้จะร่ำรวยแล้ว ก็ยังไม่ลืมเพื่อนเก่าในอดีต”
หลี่ลี่หัวเราะพลางกล่าวว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ความร่ำรวยไม่อาจทำให้ข้าเสื่อมทราม อำนาจก็ไม่อาจทำให้ข้าหวั่นไหว”
หลิวเหมยเอ๋อร์หัวเราะขณะปัดมือของหลี่ลี่ออก “ยังจะพูดว่าความร่ำรวยไม่อาจทำให้เสื่อมทรามอีก!”
หลี่ลี่หัวเราะลั่น “นี่คือความรัก จะเป็นความเสื่อมทรามได้อย่างไร?”
เขาดึงหลิวเหมยเอ๋อร์ เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน จุมพิตลิ้นหอมหวานของนางอย่างละเมียดละไม ราวกับเมามาย
หลังจากที่ทั้งสองสนิทสนมกันพอแล้ว ก็เริ่มฝึกฝน ด้วยกัน ตอนนี้หลิวเหมยเอ๋อร์ได้ฝึกฝน
