็บปวดรวดร้าวก่อนจะหันไปหาหานหลิน “ท่านหานหลิน! ขอร้องล่ะ! หยุดเธอ!!!”หานหลินใบหน้าเคร่งขรึม บางทีจิ้งหย่าอาจจะสั่งอะไรกับเธอก่อนหน้านี้ จึงทำให้เธอไม่สามารถขัดขวางหรือทำอะไรได้ หานหลินหันมามองเย่ฮวาแล้วมองไปทางจิ้งหย่าราวกับไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร จู่ๆ เธอก็แสดงสีหน้าราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เธอจึงรีบวิ่งไปด้านหน้า ทว่าจู่ๆ จิ้งหย่าก็หมุนตัวกลับมาแล้วยกแขนขึ้น พลังของเธอทำให้ร่างของหานหลินกระเด็นถอยออกไป หลังจากนั้นจิ้งหย่าก็พูดด้วยเสียงเย็นชา “หยุดอยู่ตรงนั้น! ฟังคำสั่งข้า!”หลังจากจิ้งหย่าใช้พลังออกมา ร่างของเธอก็ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยท่าทางอ่อนกำลัง สีหน้าของเกเซเรลในเวลานี้เต็มไปด้วยความดุร้าย เขาก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าจิ้งหย่าแล้วยกดาบขึ้นสูงก่อนจะสั่งด้วยน้าเสียงเย็นชา “มีอะไรจะสั่งเสียอีกหรือไม่?”จิ้งหย่าหันกลับมามองเย่ฮวาอย่างช้าๆ เธอยิ้มออกมาพร้อมกับหยดน้าตาที่ไหลเอ่อออกมาจากขอบตา “พี่ชาย…ลาก่อน…”……“พรวด!”เลือดสีแดงสดสาดกระจายไปทั่วหินสีเขียวของเมืองชิงสุ่ย วินาทีต่อมาศีรษะของจิ้งหย่าก็ตกไปอยู่ในมือของเกเซเรล ร่างที่อ่อนกำลังของเธอทรุดลงกับพื้นขณะที่มุมปากของเกเซเรลกระตุกขึ้น เขายกศีรษะของจิ้งหย่าขึ้นสูงขณะที่มืออีกข้างปรากฎเปลวเพลิงสีเขียวเข้มขึ้น ก่อนจะใช้เปลวเพลิงแผดเผาศีรษะของจิ้งหย่าด้วยความสะใจเย่ฮวารู้สึกเจ็บปวดหัวใจราวกับถูกมีดกรีด วินาทีที่จิ้งหย่าถูกสังหารจนก
