จิ้งหย่าอยู่ แล้วเขาจะเอามือที่ไหนไปเปิดประตูกันล่ะ…หลังจากเดินเข้ามาด้านในห้องก็พบว่าภายในห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้และค่อนข้างเก่า ทว่าของตกแต่งและต้นไม้ต่างๆ ที่ประดับอยู่ภายในนี้ ทำให้ห้องดูไฮคลาสมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้บริเวณด้านหน้าของเตียงนอนยังมีฉากกั้นรูปดอกพลัม จึงทำให้คนที่เขามาที่นี่รู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนชมทิวทัศน์ที่งดงามของภูเขาและป่าไม้เย่ฮวารีบสาวเท้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงนอน เขาวางจิ้งหย่าลงบนเตียงที่อ่อนนุ่มอย่างแผ่วเบาพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธอไว้และนั่งลงข้างๆ เธอ หลังจากนั้นเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่อยู่ในกระเป๋าเป้ออกมาซับเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาจากหน้าผากของเธออย่างเบามือจิ้งหย่ายกมือขึ้นมาจับข้อมือของเย่ฮวาไว้และพูดด้วยน้าเสียงที่แผ่วเบาและไร้พลังว่า “พี่ชายอย่าได้กังวลใจเลยเจ้าค่ะ จิ้งหย่าพักผ่อนเพียงเล็กน้อยก็หายดีแล้ว พี่ชายกลับไปช่วยอาจารย์ของจิ้งหย่าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ จิ้งหย่ากลัวว่าท่านอาจารย์จะตกอยู่ในอันตราย”เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “เธอนอนพักสักหน่อยนะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันรับปากว่าจะดูแลอาจารย์ของเธอเป็นอย่างดี”“เจ้าค่ะ พี่ชายระวังตัวด้วย”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไป เขาลูบศีรษะของจิ้งหย่าอย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นเขาก็เรียกเม่ยเอ๋อร์ออกมา “เธออยู่ที่นี่ก่อน ถ้าหากจิ้งหย่าต้องการอะไร รีบบอกฉันทันทีเข้าใจไหม?”เม่ยเอ๋อร์พ
