จะเดินมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าหากถูกคนของหานเยว่เหมิงไล่ฆ่าจริงๆพวกเขาก็อย่าหวังจะได้ออกไปเก็บเลเวลนอกเมืองเลย ต่อให้สร้างไอดีขึ้นมาใหม่แต่นั่นก็เท่ากับว่าพวกเขาต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด ความพยายามที่เคยสะสมมาก่อนหน้านี้ก็เท่ากับเสียเปล่าน่ะสิ?จื้อลี่ชาวฉุนแสยะยิ้มและมองไปยังผู้เล่นที่เริ่มถอยห่างออกจากเขาไปทีละคน ท่าทางของคนเหล่านั้นทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า ราวกับไม่สามารถทำอะไรได้ จู่ๆ เขาก็ใช้มือคว้าร่างของนักธนูคนหนึ่งที่กำลังก้าวถอยหลังออกไปพร้อมกับใช้หมัดซัดไปที่หน้าของเขาอย่างแรงพลันแผดเสียงออกมา “แม่งเอ๊ย! กูให้เงินมึงพันล้าน ไปฆ่าอีเย่กูโจวให้กูเดี๋ยวนี้!!!”นักธนูที่ถูกซัดหน้าทรุดตัวลงกับพื้นอย่างแรง เขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธแค้นพร้อมกับยกมือขึ้นมาซับเลือดที่มุมปากของตัวเอง เย่ฮวาหันไปมองชิงฮว่าซางก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ชิงฮว่าซางยกมือขึ้นจนเกิดพลังงานสีดำขึ้นบนฝ่ามือของเขา ในเวลาเดียวกันผู้เล่นที่อยู่ภายในรัศมีต่างก็ถูกพลังงานกลืนกินจนหายไปด้วยเช่นเดียวกันหลีเยว่เปยเกอกวาดตามองไปยังคนอื่นๆ “ยังไม่ไสหัวกันไปอีก ? หรือจะรอให้ฉันเลี้ยงน้าชาสักแก้วไหม ?”ทันทีที่เห็นว่าผู้เล่นคนอื่นๆ ทยอยหายไปจากที่นี่ก็พบว่ามีตอนนี้เหลือเพียงแค่จื้อลี่ชาวฉุนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เย่ฮวาก้าวเท้าไปด้านหน้าอย่างช้าๆ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอะไรคือความหมายของคำว่าการแสดงความกรุณาต่อผ
