ว่า “พี่ชายบอกว่าต้องอดทนอดกลั้นและให้อภัยผู้อื่น ในเมื่อพวกเจ้าไม่เก่ง เม่ยเอ๋อร์ก็จะไม่สู้กับพวกเจ้า”คำพูดของเธอทำให้อีกฝ่ายหน้าเสียไปตามๆ กันหลังจากเดินมาได้ครู่หนึ่งในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงภูเขากระดูกมังกร มังกรใบไม้โบราณ ภายในภูเขาแห่งนี้ล้วนแล้วแต่มีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง ทว่าในเวลานี้สำหรับเย่ฮวาแล้ว การต่อสู้กันระหว่างเขาและมอนสเตอร์เหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับผู้ใหญ่ไล่ทุบตีเด็กเลยสักนิด และพวกเขาก็สามารถสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดายภายในชั่วพริบตาเดียวหลังจากผ่านการต่อสู้มาได้ระยะหนึ่ง ค่าประสบการณ์ของเย่ฮวาก็เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ รู้ตัวอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว เย่ฮวาเก็บเม่ยเอ๋อร์กลับเข้าไปในช่องมิติสัตว์เลี้ยงก่อนจะเปิดช่องตั้งค่าและออกจากเกมทันทีอาหารยังคงเป็นอาหารรสจืดชืดอีกเช่นเคย ทว่าฝีมือในการทำอาหารของลินดากลับอร่อยจนน่าประหลาดใจบนโต๊ะอาหารเยว่เอ๋อร์ใช้สายตาราวกับจับพิรุธมองมาที่เย่ฮวาและมู่จื่อหานอย่างไม่วางตา ทว่าเย่ฮวากลับแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตากินข้าวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในขณะที่มู่จื่อหานที่ก้มหน้ากินข้าวอยู่กลับมีใบหน้าที่แดงก่าด้วยความเขินอายลินดากินข้าวเสร็จเป็นคนแรกเธอจึงลุกออกจากโต๊ะไปก่อน ส่วนเยว่เอ๋อร์ก็รีบกินแล้ววิ่งขึ้นชั้นบนเพื่อกลับห้องนอนของตัวเองพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะคิกคักจนดูผิดสังเกต ตอนนี้ภายในห้องอาหารเหลือเพียงแค่เย่ฮวาและมู่จื่อหานเพียงแค่สอง
