คนเท่านั้น“แค่กแค่ก…”เย่ฮวาไอกระแอมออกมาเพื่อขจัดบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้แล้วเริ่มพูดขึ้นว่า “เสี่ยวหานตอนบ่ายว่างไหม? ถ้าเธอว่างพวกเราไปเก็บเลเวลด้วยกันเถอะ”มู่จื่อหานเงยหน้าขึ้นมามองเขาก่อนจะตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงยุง “อื้อ”หลังจากกินข้าวเสร็จมู่จื่อหานก็ดันหลังเย่ฮวาเพื่อเข้าไปด้านในห้อง เธอนั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มพูดคุยกับเขาภายใต้คำถามของมู่จื่อหานทำให้เย่ฮวาเล่าเรื่องต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตรวมถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นเกี่ยวกับเสี่ยวหยู่ด้วยตอนที่เขาพูดว่าเธอได้จากโลกนี้ไปแล้ว สายตาของมู่จื่อหานก็แสดงให้เห็นถึงความโศกเศร้าและเสียใจเธอเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะถามขึ้นมาว่า “เย่ฮวา…ฉันรู้ว่านายรักเสี่ยวหยู่ การมีตัวตนของฉันอาจจะผสมเข้ากับความรู้สึกสับสนที่อยู่ภายในใจของนาย แต่ฉันไม่สนใจหรอก ฉันแค่อยากอยู่กับนายก็เท่านั้น ฉันชอบความรู้สึกปลอดภัยเวลาที่ได้อยู่กับนาย ฉันชอบที่นายเป็นคนน่าสนใจและมีความกล้าหาญแบบนี้”เย่ฮวาเลื่อนวีลแชร์ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอก่อนจะจับไปที่มือของเธอที่วางอยู่บนตัก ในเวลานี้มือที่นุ่มนิ่มของเธอมาอยู่บนฝ่ามือของเขาแล้ว เย่ฮวาจ้องมองเข้าไปในตาคู่นั้นที่อยู่ตรงหน้า “ฉันเป็นคนโง่…โง่ที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร บางทีเธออาจจะเข้ามายืนอยู่ในใจของฉันตั้งนานแล้วเพียงแต่ฉันไม่เคยได้เอะใจ ถ้าหากเธอไม่สำคัญกับฉัน ทำไมฉันต้องเอาชีวิตตัวเองไปแลกเพื่อปกป้องเธ
