สัตว์เลี้ยงตัวนี้ไปเหมือนกับที่พี่หน่ายเสียนายพลโครงกระดูก ?ยิ่งมองเจ้าเม่ยเอ๋อร์ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจมากขึ้น เขาเดินตรงไปด้านหน้าพร้อมกับอุ้มเจ้าเม่ยเอ๋อร์ขึ้นมาแล้ววางไว้ข้างๆ ก่อนจะพูดกับมันด้วยเสียงแผ่วเบาว่า“ถ้าแกยังขุดแบบนี้ต่อไป ยังไม่ทันที่หินพวกนี้จะหายไปมือของแกคงจะหายไปก่อน พักตรงนี้ก่อนเดี๋ยวฉันจะช่วยย้ายเศษหินให้เอง”ทันใดนั้นน้าตาสีใสจากดวงตาสีหยกของเม่ยเอ๋อร์ก็หยดลงบนพื้นดิน เย่ฮวาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะดึงดาบมังกรสงบออกมาแล้วพุ่งเข้าไปที่ปากทางเข้าตรงหน้าด้วยสกิลแสงแห่งดาบ !“ตูม!”เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับเศษหินที่กระจัดกระจายไปคนละทิศทางจนมีกองกรวดจำนวนมาก ตอนที่หินเหล่านั้นแตกกระจายออกไปก็มีเศษหินกลิ้งตามลงมา เย่ฮวาจึงใช้สกิลแสงแห่งดาบในแนวดิ่งฟาดเข้าใส่เศษหินเหล่านั้นซ้าอีกครั้งการโจมตีของเย่ฮวายังคงส่งออกไปอย่างต่อเนื่อง และมันก็ปะทะเข้าใส่หินเหล่านั้นซ้าแล้วซ้าเล่า หลังจากผ่านไปได้สิบกว่านาที ในที่สุดหินเหล่านั้นก็ลดเหลือน้อยลงพร้อมกับพื้นดินที่ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนา ตอนนี้เศษหินเหล่านั้นได้กลายเป็นผุยผงจนหมดสิ้นแล้วเขากอดเจ้าเม่ยเอ๋อร์ที่เริ่มอ่อนกำลังไว้แล้วก้าวเท้าเข้าไปด้านใน ขณะที่มันยังคงร้องอย่างไม่หยุด มันเอาแต่ส่งเสียงร้อง “เมี๊ยวเมี๊ยว” ด้วยท่าทางอ่อนกำลัง ราวกับกำลังบอกเย่ฮวาว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ หรือบางทีมันก็อาจจะต้องการบอกอะไรบางอย่างฉัน…
