ต้องเสียเม่ยเอ๋อร์ไปจริงๆ เหรอ?ความคิดนี้เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก การที่เขาเดินมาถึงจุดนี้ก็ได้เป็นเพราะมันที่คอยช่วยหลายต่อหลายครั้ง แต่หากต้องเสียมันไปจริงๆ ต่อให้อ้อนวอนหรือบังคับมันก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ประสบการณ์ของพี่หน่ายกับตาแก่เย่คราวก่อนเขายังจำได้ไม่ลืม และมันก็เป็นความรู้สึกทรมานใจอย่างแท้จริงเปิดใจให้กว้างหน่อยเถอะ…ถ้าเม่ยเอ๋อร์ต้องการแบบนั้น ถ้ามันต้องการจะไปจริงๆ ก็คงจะทำอะไรไม่ได้ พามันเข้าไปด้านในก่อนแล้วกัน เพราะนี่คือภารกิจของเขาในตอนนี้ เจ้าเม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมกอดกำลังรอคอยที่จะเข้าไปด้านในภูเขาหินอยู่หลังจากใช้เวลาขุดมาได้เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดด้านหลังของปากทางเข้าก็เกิดเป็นฝุ่นและเศษหินปกคลุมไปทั่ว ลมหายใจของเย่ฮวาหนักและรุนแรงขึ้นภายใต้ความมืดมิดและความคับแคบ ขณะที่เหงื่อของเขายังคงไหลลงมาราวกับฝนที่กำลังตก…ตอนที่เข้ามาด้านในก็พบว่าที่นี่มีความกว้างแค่ 5-6เมตรเท่านั้น เส้นทางในการขุดเจาะช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน ถ้าหากกวาจื่ออยู่ด้วยก็คงจะเร็วกว่าเขาแน่ๆเขาเป็นถึงช่างตีเหล็กยังไงก็ต้องมีทักษะการขุดเจาะอยู่แล้ว หากให้คนที่เชี่ยวชาญมาทำเรื่องนี้คงจะสามารถเจาะไปจนถึงชั้นล่างที่มีแร่อยู่เลยก็เป็นได้“ปัก!”ตอนที่ดาบมังกรสงบฟาดเข้าใส่หินที่อยู่ตรงหน้า จู่ๆ ก็เกิดแสงสว่างสาดส่องออกมา ภายในใจของเย่ฮวาก็เกิดความตื่นเต้นขึ้น ในที่สุดก็ขุดเจาะสำ
