นอย่างกะทันหัน เธอถอนหายใจออกมาราวกับมีเรื่องอะไรบางอย่างติดอยู่ภายในใจ เย่ฮวาแม้ว่าจะได้ยินเสียงถอนหายใจของเธอ เขาก็ยังเลือกที่จะนั่งหันหน้ามองทางไปเรื่อยๆ และปล่อยให้เธอยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆหลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาทีเธอก็เดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของเย่ฮวา พร้อมกับย่อตัวลงเพื่อให้ความสูงของพวกเขาเท่ากัน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขณะที่พูดเสียงเบาว่า “เย่ฮวา ฉันกับนาย…ครั้งนั้น…”เย่ฮวามองมู่จื่อหานที่พูดด้วยท่าทางตะกุกตะกักก็ยิ้มพร้อมกับพูด “ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ พูดก็ได้ ฉันไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย”มู่จื่อหานถอนหายใจออกมา เธอหลับตาลงเพื่อเรียกสติให้กับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมาและจ้องเย่ฮวา แม้ว่าใบหน้าของเธอจะแดงก่าแต่ท่าทางของเธอกลับดูจริงจังกว่าเดิมอยู่ไม่น้อย “เย่ฮวา นาย…ปิดตาหน่อยได้ไหม?”ภายในใจของเขารู้สึกตกใจไม่น้อย เธอคงไม่ได้ให้เขาหลับตาเพื่อจูบใช่ไหม?เย่ฮวามองมู่จื่อหานก่อนจะยอมปิดตาแต่โดยดี แม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูราบเรียบแต่ภายในใจกลับเต้นระรัวยิ่งกว่ากลองชุดเสียอีก แม่เจ้าโว๊ย! จะถูกจูบจริงรึเปล่าวะเนี่ย?ตอนที่เขากำลังเฝ้ารอความหอมหวานจากเธอ จู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ว่ามือขวาของตัวเองถูกมือเล็กๆ ของมู่จื่อหานจับไว้ เธอแบมือของเขาออกก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเขียนอะไรบางอย่างบนฝ่ามือของเขาอย่างแผ่วเบาหลังจากผ่านไปได้ครู่หนึ่งเย่ฮวาก็ลืมตาขึ้นและมองลานกว้างที่อยู่ตรงหน้า ฝ่ามื
