้อยเมตร ใบไม้สีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนก็เบ่งบานออกมาอย่างไม่หยุด ตอนที่ใบไม้ใบสุดท้ายเบ่งบานออกมา ภายในนั้นก็พบว่ามีทารกรูปร่างอ้วนท้วมและด้านบนถูกห่อด้วยใบไม้ที่อ่อนนุ่ม ซึ่งกำลังนอนหลับใหลอยู่ พี่หน่ายมองทารกที่อยู่ในนั้นพร้อมกับเบิกตาโต “แม่เจ้า! อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันเลี้ยงเด็กทารกน่ะ!”เย่ฮวาพึมพำ “เธอดูค่าสเตตัส ทั้งหมดก่อนเถอะ มีแค่เจ้าของเท่านั้นที่จะมองเห็นค่าสเตตัสเหล่านั้นได้”“อ๋อ….”พูดจบพี่หน่อยก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทารกเกิดใหม่ก่อนจะใช้มือเล็กๆ ของเธอเขี่ยใบไม้ออก เย่ฮวาเห็นเช่นนั้นก็รีบถามด้วยเสียงเบาว่า “เธอคิดจะทำอะไรเนี่ย!”พี่หน่ายยิ้ม “ก็อยากดูว่าเจ้าหนูมีปิกาจูรึเปล่า…”“เชร้ด! เข้!”
