บทที่ 110 ห้องชั้นในให้ความสำคัญ
หูหยุนซานจากไป นักปรุงยาเสื้อคลุมสีฟ้าไม่สนใจตำราลับและยาที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น หมุนตัววิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อสืบข่าวของหลี่ลี่และหลิวเหมยเอ๋อร์
นักปรุงยาเสื้อคลุมสีฟ้าเพิ่งมาถึงเชิงหน้าผาแห่งหนึ่ง มองเห็นหลี่ลี่และหลิวเหมยเอ๋อร์กับคนอื่นๆ กำลังพูดคุยหัวเราะกันพลางเดินไปทางที่พักหอมกรุ่น ในชั่วพริบตานักปรุงยาเสื้อคลุมสีฟ้ารู้สึกเหมือนฟ้าผ่าในสมอง ราวกับถูกฟ้าผ่า การได้เห็นหลี่ลี่และหลิวเหมยเอ๋อร์ที่ยังมีชีวิตอยู่และกระโดดโลดเต้น เหมือนเป็นการลงโทษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา ในทันใดนั้นเขาก็รู้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
พรวด!
เลือดสดพุ่งออกมาหนึ่งอึก แต่เขากลืนกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว นักปรุงยาเสื้อคลุมสีฟ้าทรุดลงทันที ทั้งร่างดูแก่ลงหลายสิบปีในพริบตา แต่ดวงตาคู่ที่จ้องมองหลี่ลี่ทั้งสองยังคงเปล่งประกายแห่งความอาฆาตแค้น
“เรื่องนี้ยังไม่จบ หลี่ลี่! ข้าจะเป็นฝ่ายหัวเราะทีหลัง” เขาพึมพำ นักปรุงยาเสื้อคลุมสีฟ้าผลักสาวใช้สองคนที่เข้ามาพยุงออก แล้วเดินโซเซกลับไปยังที่พักของตน
หลี่ลี่และหลิวเหมยเอ๋อร์ได้ยินเสียงกรีดร้องของสาวใช้จากที่ไกลๆ และเห็นสภาพอันน่าอนาถของนักปรุงยาเสื้อคลุมสีฟ้า เมื่อเห็นนักปรุงยาเสื้อคลุมสีฟ้าหนีไปอย่างกระเซอะกระเซิง หลิวเหมยเอ๋อร์อ้าปากด้วยความประหลาดใจ “คนแก่คนนั้นไม่ใช่คนร้ายที่เจ้าพูดถึงหรือ?”
หลี่ลี่แค่นเสียงเย็นชา มองเงาด้านหลั
