ใบหน้าขาวริมฝีปากแดง แม้จะสวมชุดรัดกุมสีดำ แต่ก็ยังมีกลิ่นอายของนักปราชญ์ แต่เมื่อมองที่ดวงตาของเขา หางตามีรอยยิ้มบางๆ ตลอดเวลา แต่ก็มีประกายเย็นเยียบวาบขึ้นเป็นครั้งคราว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนธรรมดา
เมื่อเห็น หลี่ลี่ ผู้ดูแลไป๋รีบขอโทษชายชราเล็กน้อย แล้วรีบเดินมาหา หลี่ลี่ พลางกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสเมิ่งกำลังตามหาเจ้าพอดี ข้าต้องพาท่านผู้อาวุโสสวี่ไปปรับปรุงกลไกที่เรือนหอมอวลและเรือนสงบเยือกเย็นของเจ้า อีกทั้งยังต้องพาองครักษ์จากห้องโถงชั้นในไปหานักปรุงยาหลิว เจ้ารีบเข้าไปเถิด!” พูดจบ ผู้ดูแลไป๋ก็นำทางท่านผู้อาวุโสและองครักษ์เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ หลี่ลี่ถึงได้รู้ว่าที่ช่วงเช้านี้ไม่เห็นท่านผู้อาวุโสเมิ่ง เพราะกลับไปรายงานที่ห้องโถงชั้นในและคิดล้ำหน้าเขา ถึงขั้นเชิญท่านผู้อาวุโสผู้ปรับปรุงกลไกมาแล้ว
นึกถึงท่านผู้อาวุโสเมิ่งที่ใส่ใจและคิดรอบคอบเช่นนี้ หลี่ลี่ อดส่ายหน้าพลางยิ้มไม่ได้ คิดในใจว่า “ท่านผู้อาวุโสเมิ่งผู้นี้ช่างทำทุกวิถีทางเพื่อเอาใจจริงๆ ดีแล้ว ทำให้ข้าเป็นห่วงโดยเปล่าประโยชน์”
หลี่ลี่รีบเดินเข้าไปในถ้ำปรุงยาทันทีในยามนี้ ภายในถ้ำหลอมยาเม็ด นอกจากท่านผู้อาวุโสเมิ่งแล้ว ยังมีชายร่างใหญ่คนหนึ่งอายุราวสี่สิบปี สูงถึงเจ็ดฉื่อ ชายผู้นี้สวมชุดรัดรูปสีดำที่ขับให้กล้ามเนื้อของเขาเด่นชัด ใบหน้าไร้อารมณ์ ใบหูซ้ายขาดหาย มีรอยแผลเป็นเด่นชัดคล้ายตะขาบพาดจากลำคอขึ้นไป เพิ่มคว
