หว่างสวรรค์กับโลกได้อย่างอิสระเหมือนกับเธอได้รึเปล่านะ?ได้โบยบินอย่างอิสระ……แสงดาวที่สว่างสดใส……หลงอยู่ภายในนั้นตลอดไป……ภายในใจเธอ……เย่ฮวาหันไปมองใบหน้ารูปไข่ที่สวยงามของมู่จื่อหานแล้วยิ้ม “เอาเถอะ พวกเราฆ่ามอนสเตอร์พวกนั้นกันเถอะ……อีกเดี๋ยวก็จะถึงเวลากินข้าวแล้ว ฆ่าพวกมันอีกสักหน่อยแล้วค่อยไปหาอะไรกินกัน”ทันทีที่ได้ยินว่าจะได้กินข้าว ทุกคนก็พากันพยักหน้าตอบกลับมาด้วยความกระตือรือร้นก่อนจะเดินตามเย่ฮวาไปแต่เย่ฮวากลับรู้สึกชอบแผนที่มอนสเตอร์สายอันเดดเป็นอย่างมาก เพราะสกิลของเขาสามารถสร้างค่าดาเมจให้กับพวกมันได้เพิ่มขึ้นถึง 20% ซึ่งเป็นดาเมจที่รุนแรงมากกว่าการสังหารมอนสเตอร์ธรรมดาเสียอีกทำภารกิจสังหารมอนสเตอร์เพียงลำพังถือว่าเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก แต่เมื่อมีเพื่อนมาร่วมสู้ด้วยเย่ฮวากลับรู้สึกมีความสุขและสนุกเป็นอย่างมาก นอกจากอิ่นหานและฝูเซิงรั่วเมิ่งที่ไม่ค่อยพูดค่อยจากับใคร ทุกคนก็ได้คุยจ้อกันตลอดทางเวลาผ่านไปรู้ตัวอีกทีก็ถึงมื้ออาหารอีกมื้อแล้ว และเพื่อประหยัดเวลา พวกเขาจึงตรงดิ่งไปนั่งกินอาหารซึ่งอยู่ภายในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้เข้าแข่งขัน เย่ฮวาเลือกกินแฮมเบอร์เกอร์สองชิ้นพร้อมกับน้าโค้กอีกหนึ่งกระป๋อง หลังจากเรอออกมาพร้อมกับสะอึกอีกเล็กน้อยความรู้สึกหนึ่งก็ผุดขึ้น…ฟิน!……หลังจากภารกิจสิ้นสุดลง เย่ฮวาที่นั่งอยู่ข้างๆ มู่จื่อหานและเยว่เอ๋อร์ก็กวาดตามองไปรอบๆ ระหว่างนั่งรอส
