องสาวกินอาหารอย่างเงียบๆในเวลานี้เองร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมใส่ชุดออกกำลังกายสีเทาก็เดินตรงเข้ามา เย่ฮวากวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่บนลงล่างและล่างขึ้นบน นี่มันฝานหัวลั่วมู่ไม่ใช่เหรอ? คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะสวมใส่ชุดแบบนี้ลงมากินข้าวของเย่ฮวาแค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นก็หรูแล้วฝานหัวลั่วมู่เดินมาข้างเย่ฮวาแล้วทักทาย “สวัสดีทุกคน ฉันฝานหัวลั่วมู่”มู่จื่อหานวางตะเกียบในมือลง ส่วนเย่ฮวาก็ลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปด้านหน้าพร้อมกับพูด “ไม่ต้องแนะนำตัวเองหรอก ใช่ว่าพวกเราจะไม่รู้จักกันสักหน่อย พรุ่งนี้พวกเราต้องสู้กันแล้ว ถึงแม้ว่านายอาจจะกลายเป็นเถ้าธุลีแต่ฉันก็ยังยอมรับความเก่งของนาย ”ฝานหัวลั่วมู่ยื่นมือออกมาจับ “ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งแต่ฉันคิดว่าพวกเราอยู่เมืองเดียวกันก็น่าจะรู้จักกันไว้หน่อย ก็เลยเข้ามาทักทายน่ะ”เย่ฮวายักไหล่ “ต้องขอโทษทีนะ อันที่จริงพวกเราก็คิดไว้แล้วว่าถ้าว่างก็จะเข้าไปทักทายนายเหมือนกัน แต่นายดันเข้ามาทักทายพวกเราเสียก่อน”พี่เมิ่งเดินมาทางพวกเขาแล้วหันไปคุยกับมู่จื่อหาน“อ้าวกำลังคุยกันอยู่เหรอ งั้นตามสบายเลยนะ พวกฉันขอกลับห้องไปเข้าเกมก่อน ฉันจะไปรอที่เดิม”ฝานหัวลั่วมู่ยิ้มแล้วเขย่ามือเล็กน้อย “หัวหน้าเมิ่งเสี่ยวฉินอินก็มาด้วยเหรอเนี่ย ดูเหมือนว่าคนของหานเยว่เหมิงจะมีคอนเนคชั่นกว้างขวางจริงๆ ในเมื่อทุกคนมีเรื่องต้องทำงั้นฉันไม่กวนแล้วดีกว่า ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการเล่นเกมนะ
