่กล้าพูดอะไรมาก ก้มหน้าเดินตามหูหยุนซานจากไปอย่างหมดท่า
หลี่ลี่ลูบจมูก บนใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ ไม่สนใจสายตาของทั้งสองคนแม้แต่น้อย
“หูอี้คนนี้ช่างสอนไม่จำเสียจริงๆ ตอนนี้ยังมองไม่ออกอีกหรือว่าการเป็นศัตรูกับหลี่ต้านซือ จุดจบมักจะน่าเวทนาเสมอ”เยว่ชงมองดูท่าทางหมดท่าของหูอี้และคนอื่นๆ แล้วส่ายหน้าพลางยิ้มพูด ศิษย์คนอื่นๆ รอบข้างเขาก็พยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าแสดงความเห็นอกเห็นใจอย่างยิ่ง
การทดสอบยาสิ้นสุดลงแล้ว เยว่ชงและคนอื่นๆ ก็ควรจะจากไป เยว่ชงจึงเดินเข้าไปหา หลี่ลี่ ประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า “น้องชายหลี่ลี่ข้าเคารพนับถือท่านอย่างสุดซึ้งจริงๆ!” “พี่ชายเยว่ชงช่างสุภาพเหลือเกิน” หลี่ลี่ หัวเราะเบาๆ เขารู้สึกชอบพอเยว่ชงคนนี้อย่างมาก
“น้องชายหลี่ลี่ ขอบคุณที่ดูแล หลังจากกลับไปยังสำนักชั้นในแล้ว พวกเราต้องติดต่อกันให้มากขึ้น ให้ข้าได้แสดงน้ำใจบ้าง” เยว่ชงกล่าวอย่างจริงใจ
“พี่ชายเยว่ชงพวกเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องมากพิธีเช่นนี้หรอก ต่อไปอาจต้องรบกวนพี่ชายเยว่ชงอีก หากขอบคุณกันไปมาเช่นนี้คงจะยุ่งยากเป็นแน่” หลี่ลี่ประสานมือพลางหัวเราะกล่าว
“ก็จริง ก็จริง งั้นข้าขอตัวก่อน แล้วพบกันที่สำนักชั้นใน”เยว่ชงกล่าวพลางประสานมือ ยิ้มแล้วจากไป ส่วนศิษย์ที่เหลือก็มาประสานมือลาต่อหน้าหลี่ลี่ทั้งหมด ชั่วขณะหนึ่งจึงคึกคักขึ้นมา
จนกระทั่งศิษย์ทั้งหมดจากไป หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งจึงเดินมาหน้า หลี่ลี่หัวเราะ
