เบาๆ แล้วกล่าวว่า “ศิษย์ หลี่ลี่ ศิษย์เยว่ชงพูดถูกมาก วิชายาต้องเรียนรู้ แต่วรยุทธ์ก็เป็นรากฐาน หลังจากเสร็จธุระที่นี่แล้ว เจ้าก็กลับไปฝึกฝนที่สำนักชั้นในสักหน่อย ศิษย์อัจฉริยะอย่างเจ้า ไม่ควรตกหล่นกว่าผู้อื่นนะ”
ตอนนี้ศิลาปราบมารในตำราวิหารแห่งราตรีเพราะช่วยหลิวเหมยเอ๋อร์ฝึกฝนปราณยุทธ์เย็นเยือกถูกดูดซับไปเกือบหมดแล้ว ส่วนศิลาปราบเทพก็มีปราณยุทธ์ เหลือน้อยเต็มที การดูดซับปราณยุทธ์ จากหุบเขาของเสียกลายเป็นหนทางเดียวที่หลี่ลี่จะฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว
อีกทั้ง หูหยุนซานตอนนี้ไม่เลือกวิธีการแล้ว หากจัดการหลี่ลี่กับหลิวเหมยเอ๋อร์ไม่ได้ ไม่แน่ว่าเขาอาจลงมือกับเพื่อนของหลี่ลี่ หลี่ลี่ต้องระวังไว้ก่อน ดังนั้นจึงต้องกลับไปสำนักระดับล่างสักครั้ง
เมื่อหัวหน้าผู้ดูแลกล่าวเช่นนั้น หลี่ลี่ จึงรีบฉวยโอกาสกล่าวว่า “ขอบคุณหัวหน้าผู้ดูแลที่ชี้แนะ แต่ข้าเข้ามาในสำนักยาสมุนไพรมาระยะหนึ่งแล้ว ข้าคิดถึงอาจารย์และเพื่อนที่สำนักระดับล่างอยู่บ้าง ขออนุญาตหัวหน้าผู้ดูแลให้ข้ากลับไปสักครั้ง”
“ดีมาก ดีมาก เจ้ายังนึกถึงอาจารย์และเพื่อนที่สำนักระดับล่างเป็นคนมีน้ำใจ ต่อไปในเขตปกครองของสำนักชั้นใน เจ้าเข้าออกได้ตามใจ ไม่ต้องรายงานอีก” หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งมองหน้าหลี่ลี่ด้วยรอยยิ้ม ยิ่งมองยิ่งชื่นชม หัวเราะร่าแล้วหมุนตัวจากไปจากสำนักทดลองยา
เรื่องทดลองยาเสร็จสิ้นแล้ว หลี่ลี่ จึงออกจากสำนักทดลองยาพร้อมกับผู้ดูแล
