จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปาก “ทำไมกัน ข้าคิดว่าท่านจะชมชอบท่านอาเล็กของข้าเสียอีก เหตุใดท่านจึงไม่พอใจ?”
คุณชายฉินจ้องมองจางซิ่วเอ๋อชั่วขณะ สุดท้ายเขาจึงยอมพ่ายแพ้ สตรีผู้นี้…ไม่ธรรมดา
“ลืมไปเถอะว่าข้าเกรงกลัวเจ้า วันนี้ข้ามาแสดงความยินดี และสิ่งที่เจ้าทำก่อนหน้านี้มันมากเกินไป” คุณชายฉินบ่น
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “สิ่งที่ท่านทำที่ลานบ้านก็เช่นกัน ท่านยั่วยุข้ามากเกินไป! อีกทั้งวันนี้ยังมีแขกมากมาย”
คุณชายฉินหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เจ้าหึงหวงข้า และยังกลัวว่าคนอื่นจะทราบว่าเจ้าคิดถึงข้ามากงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อ “…”
หึงหวงและคิดถึง? คุณชายฉินผู้นี้สำคัญตัวเองผิดไปแล้วหรือไม่?
“ข้าหิวน้ำ” คุณชายฉินกล่าว
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองคุณชายฉิน และคิดว่าคุณชายฉินมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญในวันนี้ อย่างไรแล้วทั้งสองก็ไม่มีความขัดแย้งต่อกัน จึงไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับคุณชายฉิน
ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อก็หยิบผ้ามาเช็ดโต๊ะให้สะอาด จากนั้นจึงรินน้ำชาให้เขา
“ข้าก็มีเพียงชาชั้นเลวเท่านั้น ท่านจิบก่อนเถิด” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
คุณชายฉินนั่งลงบนเก้าอี้
เขายกน้ำชาขึ้นดื่ม คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยในขณะดื่มชา
