เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชินกับการดื่มชารสกระด้างเช่นนี้
คุณชายฉินเป็นตัวตนที่สิ้นเปลืองอย่างยิ่ง…นางไม่อาจเลี้ยงดูเขาให้ดีได้
“ข้าได้ยินว่าอาเล็กของเจ้าเล่าเรื่องบางอย่างของเจ้าให้ข้าฟัง ช่วงนี้เจ้าคงมีชีวิตที่สนุกสนานไม่น้อย” คุณชายฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองคุณชายฉินและเห็นว่าน้ำเสียงของคุณชายฉินเต็มไปด้วยความขบขัน นางไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกผู้อื่น ดังนั้นจึงเพียงแสยะยิ้มออกมา “หากท่านคิดว่าสิ่งที่ท่านอาของข้ากล่าวนั้นน่าสนใจ ข้าจะเรียกหานางและให้นางเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ท่านฟังต่อไปเจ้าค่ะ”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็แสยะยิ้มมุมปาก “กล่าวแล้วก็เป็นเรื่องโชคดีนัก ท่านอาเล็กของข้าคิดถึงท่านอยู่เนิ่นนาน และนางก็เคยต่อสู้กับข้าเพื่อท่านมาก่อน”
ใบหน้าของคุณชายฉินยังไม่แปรเปลี่ยน “เหตุใดเจ้าจึงไม่ถามว่าข้าไปที่ใดมาบ้าง?”
จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉินด้วยสายตาจริงจัง “หากท่านไม่ต้องการจะกล่าว ต่อให้ข้าถาม ท่านก็ไม่คิดจะตอบ แต่หากท่านคิดอยากจะกล่าวมัน ต่อให้ข้าไม่ถาม ท่านก็จะกล่าวมันออกมาเอง”
