“เจ้าเป็นคนที่ไร้ชีวิตชีวาเสียจริง ถามข้าหน่อยสิ ช่วยพูดอะไรดี ๆ กับข้าหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร?” คุณชายฉินกล่าวอย่างขุ่นเคือง
จางซิ่วเอ๋อเงียบไปชั่วขณะก่อนจะถาม “แล้วท่านไปไหนมาตั้งเนิ่นนาน?”
คุณชายฉิน “…”
จางซิ่วเอ๋อเป็นคนเปลี่ยนอารมณ์รวดเร็วเกินไป แน่นอนว่าการกระทำเช่นนี้ทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออก
“คราวนี้ที่ท่านมาพบข้า แน่นอนว่าคงไม่ได้มาพบโดยไม่มีสิ่งใด” จางซิ่วเอ๋อกล่าวชัดเจน
คุณชายฉินหัวเราะ ใบหน้าของเขาสดใสพร้อมกับชื่นชม “ข้ารู้ดีว่าคงจะหลอกลวงเจ้าไม่ได้ แน่นอนว่าวันนี้ข้ามาที่นี่เพราะสูตรเครื่องเทศของเจ้า”
“ข้านึกว่าท่านจะคิดว่าสูตรเครื่องเทศนี้ไร้ประโยชน์และยอมแพ้ไปแล้ว” จางซิ่วเอ๋อกล่าวพร้อมยกยิ้ม ท้ายที่สุดแล้วไม่นานนักคุณชายฉินก็ปรากฏตัวขึ้น
เมื่อคุณชายฉินได้ยินเช่นนั้น ดูเหมือนเขาจะตระหนักได้ถึงบางสิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหม่า
“วันนี้เถ้าแก่เฉียนอยู่ที่นี่ เช่นนั้นให้เถ้าแก่เฉียนเป็นคนร่างสัญญาและลงนามสัญญาเถิด” คุณชายฉินกล่าวอย่างเรียบง่าย
จางซิ่วเอ๋อไตร่ตรองเกี่ยวกับสิ่งนี้ และรู้สึกว่ามันเป็นไปได้
อย่างไรแล้ว วันนี้คือสิ่งที่นางรอคอย
