ถื่อน แต่สุดท้ายก็ไม่อาจกลายเป็นนายได้ และพวกเขาทั้งหมดก็ถูกคนเหล่านั้นดูหมิ่นด้วย
ในกรณีเช่นนี้ พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกไป
“ไป? ไปทำไม?” จางต้าเหอกล่าวขึ้น
จางซิ่วเอ๋อเยาะเย้ย “ทำไมงั้นหรือ ก็เพราะที่ดินนี้เป็นชื่อของข้า และข้าคือเจ้าของบ้านหลังนี้! ข้าไม่ต้อนรับพวกท่าน!”
“จางซิ่วเอ๋อ พวกเจ้าไม่เห็นพวกเราในสายตาเลย เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกกล่าวกับครอบครัวว่ากำลังจะสร้างบ้าน? เหตุใดเจ้าจึงไม่มาพบลุงสามของเจ้า?” แม่เถากล่าว
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางจึงหัวเราะออกมา “ข้าเป็นแม่ม่ายตัวน้อยที่แต่งงานแล้ว และเหตุใดข้าจึงต้องบอกครอบครัวด้วยหากข้าจะสร้างบ้าน? ในโลกใบนี้มีใครต้องทำเช่นนั้นด้วยหรือ!”
“สำหรับลุงสามของข้า บ้านหลังนี้เป็นของข้าเอง แล้วข้าจะถามใครก็ได้ที่ข้าต้องการ ไม่มีใครสามารถบงการข้าได้!” จางซิ่วเอ๋อยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
นางรู้ดีว่าตระกูลจางจะมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา แต่นางก็ไม่ได้คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้
“ทุกท่านโปรดร่วมมือกัน ช่วยข้าขับไล่คนเหล่านี้ออกไปทีเถิด หากพวกเขากลับมาในอนาคต ก็ไล่พวกเขาออกไปได้เลย ไม่ต้องเกรงใจสีหน้าของข้า!” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
คนเหล่านี้ล้วนมีความขุ่นเคืองต่อแม่
