ง ๆ ลุงสามของนางก็สามารถสร้างบ้านได้ แล้วเหตุใดจึงไปบอกกล่าวกับครอบครัวอื่น? คนที่ไม่ทราบก็เข้าใจผิดคิดว่าเจ้ากลายเป็นนางบำเรอ!” แม่เถายิ่งดุด่าแรงขึ้น
แม่เฒ่าหลิวโผล่ศีรษะออกมาจากบ้านพร้อมกล่าวประชดประชัน “แม้นางจะกิน นั่นก็เป็นสิ่งของของนาง อีกทั้งนางยังเป็นธิดาแห่งความกตัญญูอย่างแท้จริง อีกอย่างนางไม่ได้กินอะไรของเจ้าสักคำ!”
เมื่อกล่าวเช่นนั้น แม่เฒ่าหลิวก็จงใจโยนเปลือกไข่หนึ่งกำมือออกมาจากบ้าน
ไก่และเป็ดในสนามเห็นเปลือกไข่ พวกมันราวกับว่าเห็นอาหารอันโอชะจึงรีบพุ่งเข้าไปจิกกิน
แม่เถายิ่งโกรธจัดเมื่อเห็นเช่นนี้ นางเตะไก่หนึ่งทีด้วยความโมโห
กะต๊าก กะต๊าก กะต๊าก!
แม่ไก่แก่ถูกเตะอย่างแรง มันตกใจและร้องออกมาเสียงดัง
แม่เฒ่าจางจึงออกมาจากบ้าน และเมื่อเห็นการกระทำของแม่เถาจึงสาปแช่งทันที “เจ้ากำลังทำอะไร? คิดแสวงหาความตายหรือไร? ไก่ตัวนี้กำลังจะออกไข่ หากมันตกใจตายแล้วไม่มีไข่ให้เราจะทำเช่นไร?”
แม่เถาเหลือบมองแม่เฒ่าจางพร้อมกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย “แล้วข้าโกรธไม่ได้หรือ? เดี๋ยวนี้คนนอกล้วนแต่หยิ่งผยองในบ้านของเรา”
“โอ้ ข้าขอถามนังเฒ่าหลิวสักหน่อย เจ้ามาทำอะไรที่บ้านของข้าทั้งวันเช่นนี้?” แม่เฒ่าจางโกรธเมื
